didi notknown

'Didi's Vluchtstrook'

407 berichten in deze discussie

Mooi....voor Jakub.....en al die 'andere(n) die de oh zo nodige aandacht krijgen die ze verdienen ! Mooi Didi dat je dat mannetje 'de andere kant' laat zien ! Te triest voor woorden dat wij 'volwassenen' niet in staat zijn Jakub en al zijn lotgenoten dit leed te besparen.

didi notknown en Leeuw vinden dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

.

 

 

Gods wegen zijn....

 

 

In het dorp waar ik woon staat een grote kerk. Naast die kerk is er een Maria-grot. Omgeven door een park is het een fijne plek, niet alleen, voor de dorpelingen hier maar ook voor mensen die op andere plaatsen wonen. Je kunt er een kaarsje branden, een gebedje doen of zomaar even genieten van de rust of van mensen die er per toeval een praatje met je maken.

 

Zoals vele mensen hier werden wij ook als kind al mee naar die grot genomen door onze ouders. Die cirkel werkt nog steeds. Je komt er oude en jonge mensen tegen die ook weer kinderen en of kleinkinderen de grot leren kennen. Een paar keer per week houd ik bij die grot mijn pauze tijdens de ochtendwandeling. Soms steek ik een kaarsje aan, soms alleen een gebedje en soms doe ik helemaal niets en geniet gewoon van de plek.

 

Nu is deze grot een kopie van de grot in Lourdes. En Lourdes bezoeken was weer een grote droom van vriendin M. Zij bezoekt met mij ook vaak de grot. Een paar weken geleden is haar droom werkelijkheid geworden en bepakt met tientallen souvenirs en intense verhalen kwam ze terug. De vakantie van haar leven noemde ze het.

 

Familie en vrienden kregen een souvenir, behalve twee dingen. Een Mariabeeldje en een flesje Heilig water bracht ze naar de grot hier. De grot is voor haar een soort 'Moeders Gedenkplekje'. Ze zet er een bloemetje voor haar verjaardag, Moederdag en nu dus ook een souvenir.

 

Vorige week waren we weer samen bij de grot. Beteuterd keek ze rond. Het Mariabeeldje stond er nog maar het flesje was weg. Ik probeerde haar nog wat op te beuren en zei dat het vast door iemand was meegenomen om een zieke mens te helpen, maar haar gezicht klaarde die dag niet meer op.

 

Nu kan ik ook slecht tegen onrecht en 's avonds in bed bedacht ik een strijdplan. De volgende morgen pakte ik pen en papier en schreef een lange brief aan de bezoekers van de grot. Dat ik het triest vond dat zomaar iemand het flesje had weggenomen wat voor M. heel belangrijk was. Het flesje voor haar moeder had dáár moeten blijven staan en niet elders.

 

Naar de grot. De brief plakte ik naast de bak met de kaarsen zodat iedere bezoeker het kon lezen. Ik ondertekende het met "Je verdrietige medemens", want zo voelde het echt. Wat ik verder van die brief kon verwachten wist ik niet eens. Wellicht zou de brief gewoon weg zijn de volgende keer. Of iemand had er iets bij geschreven?

 

Vandaag was ik weer terug bij de grot. De brief lag niet waar ik hem had achtergelaten. Zie je wel, weg, dacht ik al. Maar toen ik beter om me heen keek zag ik de brief aan de andere kant liggen. Ik liep er naar toe en pakte de brief weer om hem nog eens te lezen. Pas toen had ik in de gaten dat er op de brief een potje stond wat ik even opzij moest zetten.

 

Dat potje had ik daar nog nooit gezien. Ik pakte het potje en de tranen stonden in mijn ogen. Een super lieve mens, of meerdere super lieve mensen hadden er diverse spulletjes in gedaan. Kleine Christelijke hangertjes, kleine kruisjes, penning van Lourdes enz. Eén voor één bekeek ik de spulletjes alsof ik een schat had gevonden.

 

De verdrietige medemens stierf ter plekke. Het maakte mij zo gelukkig dat er nog zulke warme mensen bestaan. Mensen die gevoeld hebben hoe triest M. was en haar op deze manier een hart onder de riem steken. Mensen die weten dat je van een liefdevol gebaar van dochter voor moeder af moet blijven. Mensen met een hart, een groot hart.

 

Of dit nu Gods wegen zijn, weet ik niet. Maar ik vond het wel een wonder....

 

 

 

.

 

 

tiny, fleur, Danny en 9 anderen vinden dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

.

 

Afgekocht, uitgekocht, uitgekotst.

 

Er zijn vele manieren om je baan te verliezen. Soms gaat een bedrijf failliet. Soms zijn er fusies waardoor jouw job net niet meer in het programma valt. Soms word je ziek en kun je niet meer doen waar men jou ooit voor nodig had. Soms heb je de leeftijd dat onze regering zegt: 'Kom u hebt lang genoeg gewerkt u mag op pensioen'.

 

Al deze manieren om je werk te verliezen zeggen niets over hoe jij je werk deed. Jij kunt een prima vakman/vrouw zijn en toch sta je op een dag buiten. Heel anders dan wanneer jij het werk niet aan kunt. Of dat je blunders gemaakt hebt waardoor je maandag niet meer terug hoeft te komen. Dan is het logisch dat een bedrijf zegt '' tot hier en niet verder'.

 

Heel soms gaat het verliezen van je werk anders. Zo anders dat je niet eens in de gaten had dat je je werk verloor. Dit overkwam Fred, een nieuwe klant van me. Als hij de eerste keer voor een behandeling langs komt vertelt hij lachende dat hij klaar met werken is. Jaren gewerkt voor dezelfde oliemaatschappij met de schelp zoals ik ooit deed. Hij is techneut en daar reisde hij zowat heel de wereld voor rond. Dienstjaren in Dubai, Indonesië en vele andere plaatsen.

 

Toen hij 59 was vond de schelp dat hij de maatschappij lang genoeg gediend had. Met een vette cheque en een lange brief hoe goed hij zijn werk had gedaan mocht hij vertrekken. Heel raar zei Fred, ineens sta je op een dag je bureau hier leeg te ruimen en zonder afscheid van collega's loop je naar je auto met een doos met je persoonlijke spulletjes en that's it. Klaar. Finito. Vrij!....Vrij?

 

Het afgelopen jaar heeft de cheque goed dienst gedaan. Zonnepanelen op het dak. Een zwembad in de tuin. Nieuwe auto. Exclusieve vakantie met zijn vrouw, die hij ook in de werkjaren amper zag. En nu de nieuwe keuken die hij voor een groot deel zelf aan het zetten is. Tijdens het boren, zagen, puzzelen met leidingen en tegeltjes komt hij regelmatig langs voor een massage.

 

Stilletjes vroeg ik me al af hoe groot die keuken wel niet zou worden, want al weken hoor ik hetzelfde. Niet alleen mij valt dat op, ook zijn vrouw had gevraagd of de keuken deze eeuw nog af zou komen want het koken op een campingstelletje hing haar al danig de keel uit.  En bij het glaasje water wat hij na de massage altijd hier drinkt kwam zijn verhaal er uit.

 

Hij beseft nu pas dat hij afgedankt is. Dat hij nooit meer op Schiphol zal staan voor weer een nieuwe uitdaging in verband met zijn werk. Hij weet nu, na een jaar, pas dat HIJ nieuwe projecten moet gaan verzinnen. Dat valt hem zwaar. Want hij weet totaal niet hoe hij de komende jaren in moet gaan vullen. Daarom draalt hij zo met die keuken. Wat moet hij daarna? 

 

In tranen zit een gezonde werkmens zijn verhaal te doen. Dat hij spijt heeft dat hij niet heeft nagedacht. Dat hij zich zo op straat liet zetten. Dat hij voor die cheque zijn leven heeft ingeruild. Dat hij elk aspect van zijn vroegere job nu mist. Het reizen, het werk, de gigantische projecten, de collega's. Alles mist hij nu, en nu is het te laat. 

 

Ze hebben me gewoon uitgekotst zegt hij nu. Al die jaren heb ik prima werk geleverd en hier zit ik nu. Ben nog veel te jong om als gepensioneerde door het leven te gaan. Wat moet ik nu gaan doen met al die jaren die nog voor me liggen? En het meest vreemde is, zegt hij, mensen zijn jaloers op me. Denken dat ik het prima naar mijn zin heb nu. Zelfs mijn vrouw denkt dat ik gelukkig ben. Dat ik blij ben dat ik thuis ben. Dat ik eindelijk tijd heb om de dingen te doen waar nooit tijd voor was. 

 

Hij lacht even. Tsss tijd zegt hij. Jaren heb ik tegen de klok gevochten. Overal deadlines om te halen. Overal datums die gehaald moesten worden. Overal overwerken om tijd in te halen. En nu heb ik alle tijd over voor.....sja voor wat?

 

 

.

 

 

 

road train, HIT, andremast en 5 anderen vinden dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

^^Ironisch, dit overkwam mijn zwager irl. Twee jaar lang vocht hij tegen een depressie erna maar kreeg toen een aanbod om toch weer te gaan werken.

Met 53 was hij voor de schelp al te oud, maar hij werkt nu alweer een jaar voor een kleiner bedrijf uit de VS tegen een beter salaris.

tiny, didi notknown en fleur vinden dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden