Spring naar bijdragen

Klassement


Populaire bijdragen

Showing content with the highest reputation since 09-03-05 in all areas

  1. 33 points
    Pierre

    TB Europe failliet verklaard

    Het probleem zit hem in het feit Jan, dat ik zeker wel een menselijke kant heb. een beetje dubbel dus... Ik kots van dat gribusvolk wat met hun fluoriserend vestje aan voor mij met 71 km/h op de autobaan zit, wat met hun croks of badslippers en adidas-broek stinkend naar de drank, de knoflook en het zweet voor mij aan het loket de rest een half uur ophoud omdat ze geen jota begrijpen wat van ze verlangd word of wat ze moeten doen. Ik stoor me mateloos als ik zie hoe dit soort vetnekken mijn parkeerplek bezet houden bij een routier, ik trek het liefst de kop van hun romp als ik zie hoe asociaal ze met hun kromgereden materiaal de derde baan nemen op de ring Antwerpen terwijl wij netjes als Jan Lul aan staan te sluiten omdat we bang zijn een weekgeld af te moeten tikken als de gendarme het toevallig mocht zien. Het lijkt wel of ze overal vrij spel hebben. Sterker...ze trekken zich nergens geen fuck van aan lijkt het wel. Gewoon een stelletje onbeschofte schooiers dus. Ik, als veelposter op dit forum, die altijd dit soort zaken genuanceerd heeft moet eerlijk bekennen dat ik de zaken verkeerd ingeschat heb. Die conclusie trek ik nu na zoveel jaren. Ik heb discussies gevoerd met o.a. Herman, en ik heb altijd de zaken gebagatelliseerd, 'het valt allemaal wel mee'. Ondanks de argumenten die Herman, maar met hem nog vele anderen aandroegen. Maar nee, het valt niet mee, we gaan er aan. Diegenen die rondom de kerk rijden met een filiaalritje Jumbo of een silo varkensvoer vur de boer'n zal er weinig van merken, diegenen die wat verder gaan kan het gewoon niet ontgaan. Het probleem zit hem in het feit dat wij Nederlanders allemaal maatschappelijk correct zijn opgevoed en ons vooral hard moeten maken en moeten ontfermen voor en over de mensen die het wat minder hebben en buitengesteld dreigen te raken van 'onze' samenleving. Helaas...de tijd van 1972 dat we de Turkse en Marrokaanse gastarbeiders met open armen binnenhaalden, de tijd dat we in 1981 met konvooien naar Polen trokken om daar de mensen te voorzien in hun behoeften is allemaal allang voorbij. De tijden zijn veranderd, en niet in positieve zin. Ik herinner me een uitspraak van iemand die ooit zei: "die muur die ze nu gaan afbreken zal het begin zijn van een hoop ellende. Beter was het dat ze hem twee meter hoger maakte". Die uitspraak vergeet ik nooit meer. Echter......er schuilt ook nog een soort van mens in mij. Ik ben op een normale Hollandse manier opgevoed, met normen en waarden. Daarnaast heb ik 6 jaar gediend bij het Korps Mariniers en heb met diverse uitzendingen van een half jaar of langer met eigen ogen gezien wat armoede en oorlog betekend en hoe een volk in ellende moet overleven. Dat maakt het voor een beetje dubbel en weet soms niet goed welke kant te kiezen met deze huidige situatie met paupers en gelukszoekers op de snelweg alsmede vluchtelingen die in je palletkist willen kruipen. Mijn onderbuikgevoel zegt afrotten met die klerelijers, mijn verstand zegt iets anders. Mijn vader was een onhebbelijk persoon waar ik altijd discussie mee had in oeverloze discussies waarbij hij naar mijn mening altijd gelijk moest hebben, maar waar ik nu - na zijn dood en wat jaren ouder- achteraf toch steeds bij denk; 'verrrek ouwe, je had eigenlijk gewoon gelijk... En aan één uitspraak van hem denk ik nog steeds, ik citeer hem letterlijk!! "Jongen...weet je wat het is.. Mijn ouders (1915) hebben armoede en de oorlog meegemaakt. Hun leven was kut. Honger, oorlog, ellende, niks kon, niks mocht".... "Ik...(1942) heb een mooie tijd meegemaakt. Alles kon en mocht, een leuke jeugd gehad en in mijn antiekhandel jaren eind '70-'90 veranderde alles wat ik aanraakte in goud. De belasting naaide ik waar ze bij stonden en ik deed waar ik zin in had. Een half jaar werkte ik, een half jaar was ik met het wielrennen mee. (hij was masseur van een landelijk bekende wielerploeg en was inderdaad een half jaar met de renners onderweg in Europa)". "Jij (ik ,chauffeur Huybregts 1969)...jij gaat niet meer meemaken wat ik wel heb meegemaakt. Jij raakt verstrikt in regeltjes, wetten en geouwehoer en zult je avondjes stappen met je vrienden, etc. moeten vergeten omdat je alleen nog maar bezig zal zijn met het hoofd boven water houden om thuis de kachel brandend te houden voor je gezin. Maar........jou kinderen (2001-2004) gaan een kutleven tegemoet. En allemaal door dat geteisem wat hier naar toe komt. Allemaal door dat buitenlands vies vuil tuig wat hier uit de ruif komt vreten". Conclusie: deze man was een ziener. Wat star en rechtlijnig in mijn opinie destijds, achteraf heeft hij gewoon gelijk gekregen. 'De lul' in mij is dan nog zo sociaal en met fatsoen grootgebracht om nooit zomaar iemand in de kou achter te laten, of dat nu een chauffeur uit Belarus is die een adres vraagt of een prutsert uit Slovenië die om een spanband en een 'trekje' vraagt wanneer hij zich op een provinciale weg heeft vastgereden in de ber. Precies zoals ik eerder al aangaf. Volgende week sta ik vol vragen op een onbekende plek in weet ik wat voor land voor mij, of maak ik een domme fout die ik hier op het forum niet durf te plaatsen. Dat maakt het allemaal zo dubbel, Maar dat er iets moet gebeuren, daar kan geen twijfel over bestaan!!!
  2. 25 points
    Ja wil jullie mededelen dat naar een jaar rijden ik moet zeggen het is best nog te doen ook op latere leeftijd. Had voor een klein bedrijf gereden in Heerlen dwars door Europa maar helaas was ik te duur en dit terwijl hij loon achter liep, En naar een jaar eindelijk een week vakantie had maar hoefde niet terug te komen of ik zou op de Duitse loonlijst dan mocht ik blijven. Naar 30 jaar op Nederlandse loonlijst en altijd 110 procent ingezet was dit blijkbaar niet voldoende dus hup de ww in. naar verschillende uitzendbureaus en bazen gesolliciteerd te hebben . Was ik denkelijk toch te oud of te duur had ik de stap maar gezet en een ondernemer plan geschreven . naar enkele contacten van vroeger gesproken te hebben , en vaste contracten waren te krijgen op jaar basis km prijs naar gereden km en niet computer en diesel clausule waren we aardig op weg om weer zelf te starten . Toen het belangrijkste nieuw of toch tweedehands trekker kopen . Heb er de kosten op los gelaten en toen toch maar een tweedehands trekkertje gekocht En moet zeggen was de beste beslissing tot op heden Verder als onderhoud en kleine reparaties loopt deze als een trein . naar de eindbalans over 2015 ben ik zeer tevreden en moet zeggen dat een baas winst moet draaien okay maar ik heb een heel mooie eindbalans Dit had ik veel eerder moeten doen Verder voor er Commentaar komt ja ben ook verzekerd voor ziekte en arbeidsongeschiktheid kost wat ongeveer 400 euro per maand Het werk is zeer divers ene week op Schotland dan Frankrijk en Engeland soms Benelux Nou hoop dat jullie ook fijn werk hebben ik ben ieder geval weer Europa onveilig aan het maken hahaha
  3. 25 points
    Pierre

    Een bedenkelijke constatering...

    De zomervakantie is weer in volle gang, en na een jaar hard ploeteren geniet ook ik weer van 3 weekjes vakantie. Weliswaar geen exotische reisjes naar verre oorden, of weken op een camping maar gewoon dicht bij huis. We houden het dus bij de gebruikelijke dagjes uit. Een pretpark, een dagje 'Schiphol behind the scenes', niets speciaals maar de jeugd moeten we ook tevreden houden. Vandaag stond Toverland Sevenum op het programma, een uurtje rijden en waar de rest van het gezin in de auto druk bezig is met van alles en nog wat, let ik - ook in mijn vakantie- uiteraard op wat er rondrijdt aan vrachtwagens en wat er links en rechts zo gebeurd op de weg. Op de heenweg, - amper een goeie tien minuten onderweg- zit er op de Burgemeester Bechtweg in Tilburg een vrachtwagen op een akelig dichte afstand achter mij. Ik rijd gewoon de toegestane snelheid van rond de 80 km/h, en gezien mijn ervaring met vrachtwagens en bumperkleven twijfel ik even om gas bij te geven of los te laten, maar kennelijk heeft 'Petmans' haast want het gaat hem niet hard genoeg, zwiept hem naar links en rost zijn combi plankgas links voorbij, om direct weer naar rechts te komen en vervolgens vol in de ankers te moeten voor een rood verkeerslicht. Sjouwert...denk ik nog. We rijden verder... Het volgende stoplicht op de kruising van de Nederlandweg met de Burgemeester Bechtweg springt van rood op groen dus ik kan doorrijden zonder m'n gas los te laten, maar moet vervolgens een flinke uitwijkmanouevre maken voor een idioot van een lokale vervoerder die van het Albert Heijn DC komt, vol door het rood rijd en hem bijna haaks de bocht omtrekt richting A65 . Gehaast en gek gemaakt door zijn haast niet haalbare ritopdracht die door de heren planners tot op de minuut is voorgekauwd ziet deze mafkees zijn kans schoon om middels deze kamikaze-actie toch mooi twee minuten van zijn fixtijd te rijden en zo 'nog geen bak koffie' eerder op de plaats van bestemming te komen. Dat een halve wagen rolcontainers ondersteboven ligt zal mij verders een rotzorg zijn, maar dat hij mij en mijn gezin over het hoofd ziet met zijn actie neem ik hem niet in dank af. Ik passeer hem en zie dat hij druk aan het bellen is. Waarschijnlijk met zijn collega's AH-piloten, die de bedenkelijke gewoonte hebben om elkaar de gehele dag te bellen waar en hoe laat ze ergens moeten zijn, getuige alle éen-armige chauffeurs die daar de poort uitdraaien. De andere arm houd meestal de telefoon aan het oor... Ik ga hem voorbij, en bedenk me wat ik ermee moet. Ik kan een hoop toestand uitlokken op een openbare weg, ik kan hem ook een flink oor aan naaien door zijn baas te bellen. Maar ach, wijselijk bedenk ik me dat ook ik niet zonder zonden ben alhoewel ik een rood verkeerslicht nooit bewust negeer en laat het voor wat het is, m'n gezin is nog immer onder de indruk van wat er zojuist gebeurde met die vrachtwagen waar ik zo plots voor moest remmen. Snel maar vergeten dit, we gaan er een leuke dag van maken. Op naar Sevenum! Onderweg begint mijn vriendin, die totaal niks met het wegtransport heeft -op een gedreven beroepschauffeur als vent na- opeens over het talrijke Oost-Europese vrachtwagens die we her en der passeren richting Venlo. Vreemd, sinds wanneer valt haar zoiets op, denk ik bij mezelf.. "Waar komt die vandaan, BG?" "Bulgarije", antwoord ik. "En SK, wat betekend dat?" "Slowakije", antwoord ik weer en in plaats van mezelf af te vragen hoe lang ik nog te werken heb in deze branche betrap ik er mezelf op dat we binnen een mum van tijd met z'n vieren een soort spelletje aan het doen zijn, raad de nummerplaat. "PL" roep ik! " "Jaaa pap, dat is Polen, dat weet ik ook wel", antwoord m'n oudste van 13 die lang genoeg met mij mee is geweest en dit spelletje al zovele keren meer heeft gespeeld met mij op de Belgische wegen, maar toen nog lang niet de leeftijd had om zich af te vragen wat al die vreemde vogels daar nu eigenlijk kwamen doen op de weg. Zo duurde het tot aan de afslag Sevenum, onderweg had ik vrouw en kinderen nog eens gewezen op Truckstop Nobis Asten, en dat ik daar ook wel eens 'moest eten en slapen'. " Nu is het heel rustig, maar vanavond staat het er helemaal vol met vrachtauto's, " legde ik ze uit. "Het enige wat er nu staat zijn wat Grieken en een paar Engelsen, en de rest ook allemaal mensen uit het Oosten". "Goh, dan rijden er toch wel een hoop rond hier", zegt het vrouwtje ietwat verbaast. Voor haar niets meer dan een constatering, voor mij een uitspraak die veel meerzeggend is als enkel dat, want als zij hier zomaar uit zichzelf mee komt, dan moet het toch wel erg gesteld zijn. Zo komen we weer bij Toverland Sevenum, waar we al enkele jaren op rij naar toe gingen. Nou ja, de kinderen hebben de keuze dus wie ben ik..? Een dag vol plezier is meestal zo voorbij, en rond 18.30 keren we huiswaarts. We draaien de snelweg A67 weer op richting Tilburg, en hervatten ons spelletje: raad de nummerplaat. "RO" roep ik weer terwijl ik een oude walmende MAN voorbij rijd, waarvan de spatborden met touwtjes bijeengebonden zijn en het ontbreekt aan een heus achterlicht of iets wat er enigszins op lijkt. "Die weet ik, Roemenië!", roept m'n oudste. Even verderop passeer ik een auto van Ralu. "HR" roep ik weer en verheug me nu al met deze instinker op het naderende moment hoe vrouw en kinderen er alledrie vol in tuinen. "Hongarije"! word er overtuigend geroepen vanaf de achterbank. "Fout, hahaha, Hrvatska" Ik leg ze uit dat het een auto uit Kroatïe is, uit Zagreb om precies te zijn en vertel ze over een tijd dat ik ook in Zagreb kwam. De tijd dat papa nog 'soldaat' was. Even later passeer ik twee combi's van Reining en vertel dat dat wel Hongaren zijn, maar op auto's van een Nederlands bedrijf. "Maar hoe kan het dan dat er Poolse auto's zijn met Poolse opleggers, en Poolse auto's met opleggers van Nederlandse bedrijven" vraagt mijn zoon? Een slimme vraag van een jongen van nét 13 die uiteraard om uitleg vraagt. Ik vertel hem in Jip- en Janneke taal over dat voor wat 'de baas' aan mij moet betalen, hij misschien wel 3 van die chauffeurs kan betalen. Omdat het zo simpel niet in elkaar zit probeer ik het verhaal wat duidelijker te krijgen door uit te leggen wat voor constructies er bedacht, welke mazen in de wet zitten en meer van die dingen die het mogelijk maken om Oostblokkers hier voor een appel en een ei te laten rijden en de Nederlandse chauffeur buiten spel te zetten. Maar in plaats van het verhaal helder en duidelijk te krijgen, raak ik zelf verstrikt in een onbegrijpelijke warboel van wetten, uitzonderingen, postadressen en Poolse of Roemeense BV's, en geef op een gegeven moment de moed op, dit word niks. "Ik zal het heel kort uit proberen te leggen: het kan zomaar zijn dat papa over een jaar of 5 misschien wel geen vrachtwagenchauffeur meer is", sluit ik af en zucht nog maar eens.... We tuffen lekker door, het is vakantietijd en dat merk je direct aan intensie van het verkeer op de weg. We naderen een rijtje van 4-5 vrachtwagens wat kort achter elkaar rijd terwijl er verders op de baan bijna niets zit, en waarbij de achterste vrachtwagen continu met zijn poten de rem aantikt. Voortdurend branden zijn remlichten en de afstand tot zijn voorligger bedraagt hooguit een meter of tien. "Waarom toch zo kort erop en continu op die rem" vraag ik mezelf af. Even later blijkt wat de mogelijke oorzaak is van zijn gevaarlijk korte afstand en het voortdurend remmen; meneer heeft het nogal druk met de krant lezen. Voorovergebogen in de krant stuurt hij met zijn ellebogen op het stuur zijn kolos over 's lands wegen en met beide handen slaat hij rustig en bedaard bladzijde voor bladzijde om. Af en toe kijkt hij eens op en remt dan wat bij om een mogelijke aanrijding te voorkomen. Dit geloof ik niet, en om mijn verhaal van bewijs te voorzien besluit ik om er een foto van te maken. Helaas...deze chauffeur uit de buurt van Someren is bijna thuis en precies bij de afslag Someren - Helmond-West gaat hij er af. Een gemiste kans dus.... Maar niet getreurd, een tweede kans doet zich nog geen twee minuten later aan wanneer ik opeens de vrouw in paniek een 'oeeeh-kreet' hoor slaan. Tegelijkertijd zie ik een -naar het schijnt- 'Nederlandse topchauffeur' van een bekende transporteur uit de buurt van de Veluwe op de vluchtstrook richting vangrail gaan, en op het allerlaatste moment een snuk aan het stuur naar links geven om ternauwernood een aanrijding of erger te voorkomen. "Die zit te slapen" denk ik, maar direct weer slingert hij opnieuw van links naar rechts waarbij hij soms bijna de volledige breedte van de vluchtstrook gebruikt. Dit herhaalt zich nog een paar keer zo, en wanneer ik hem gepasseerd ben zie ik een oudere man die zowat met zijn neus in zijn navigatie of boordcomputer zit en daarbij haast de controle over zijn voertuig verliest. Tjonge jonge, je maakt wat mee soms. Even later rijden we op de ring A2 bij Eindhoven. Het rijgedrag van een wit bestelbusje wat op de parallelweg N2 rijdt valt mij op. De bestuurder zit niet 'niet-handsfree' te bellen, nee deze is druk bezig om zijn laatste 'likes' op Facebook nog even te bekijken en nog wat andere belangrijke zaken op internet te doen die schijnbaar niet tot thuis kunnen wachten. Maar hij is geen stiekeme lafaard zoals de meeste anderen, dat moet ik hem nageven: hij houd gedurende de gehele tijd dat ik naast hem zit zijn smartphone pontificaal voor zijn neus. Dus niet sneaky op zijn bovenbeen of een andere manier om uit het zicht van Jos en Ger van de politie Brabant Zuid-Oost en een optreden in Wegmisbruikers voor te blijven, nee...gewoon vol in het zicht van alles en iedereen die het maar wil zien. Terloops passeert me op diezelfde parallelweg N2 even later een bestelbusje van DHL met een ongeschoren Noord-Afrikaans hoofd achter het stuur, die geheel ongevraagd zijn middelvinger naar mijn vriendin opsteekt. Zonder aanleiding, zonder reden, geheel ongevraagd en belangeloos, een middelvinger! Raar volk....die pakket-piloten van DHL.. Voordat we richting stad gaan om nog wat te eten als afsluiter maak in mezelf een optelsommetje van de dingen die ik zo onderweg gezien heb zien gebeuren, en besef dat ik het als agent van de KLPD niet slecht gedaan had om met een score als deze van vandaag thuis te komen. Is het iets van alledag, of is het toevallig omdat ik me nu een keer in een personenauto tussen 'de grote jongens' begeef en me dit nu gewoon opvalt? Ik denk het niet. Wie zonder zonden is werpen de eerste steen, en dat geld natuurlijk ook voor mij, net zo goed. Toch houd ik er wel degelijk rekening mee en probeer dingen zoals bellen of andere onbelangrijke zaken uit te stellen tot ik ergens stilsta. Omdat ik lang genoeg meeloop om goed te weten dat we geen van allen één haar beter zijn dan die personen met hun vrachtwagen of bestelbus die ik vandaag onderweg tegenkwam rest mij deze dag -vol met bedenkelijke constateringen- maar één gedachte: 'Verbeter de wereld, begin bij jezelf". Dat geldt zoals eerder gezegd net zo goed voor mij, ik lees hier niemand de les. Maar wanneer de krant weer vol staat over een gekantelde truck, of een collega die door wat voor oorzaak ook achterop een file is gedoken zijn de commentaren van de automobilisten niet van de lucht. Waarop door ons als chauffeurs weer geheel verontwaardigd gereageerd word, en op vriendelijke of minder vriendelijke toon tekst en uitleg gegeven word dat het allemaal wel meevalt, en dat vooral de automobilisten de oorzaak zijn van alle ellende op de weg. Vandaag sinds lange tijd besefte ik weer eens hoe en wat een simpele automobilist ervaart in het verkeer tussen die grote jongens. Bellen, slingeren, rood licht, inhalen, een middelvinger op de koop toe.... wat moet een gewone burger en automobilist daar nu van denken? Let daar allen op, we zijn altijd in beeld en een voorbeeld voor de rest!!
  4. 24 points
    rubberduck

    de week van rubberduck

    Een wijs besluit eind juni zat ik bij de bedrijfsarts aan het bureau, hij stelde de vraag "hoe is het ermee"? Ik begon te vertellen dat ik was afgevoerd met de ziekenauto en het hele verhaal daaromheen, die blik van de bedrijfsarts vergeet ik nooit meer, er kwam een diepe zucht van hem en begon te praten tegen mij op een toon dat het min of meer mijn eigen schuld was. Nu was ik er helemaal klaar mee met die man, ik vertelde hem dat het belachelijk is dat ik een reintegratie moet beginnen met 8 uur per dag. Normaal zou je eerst 2 tot 3 uurtjes werk doen per dag en dat 2 dagen in de week, maar zo werkt dat niet in het transport zei hij. Gewoon 8 uur... en erachteraan zei hij nog "take it or leave it". met andere woorden, ben je het er niet mee eens dan donder maar op, zo kwam het over. ik was helemaal verbouwereerd. "Ja maar mijn werkgever heeft soms werk voor 8 uur, maar het loopt altijd uit", " Dan laat je de auto maar staan onderweg en laat je je maar ophalen of met de trein naar huis". ok zei ik... begrepen. Ik was er wel klaar mee met de ziektewet, ik wilde weer aan het werk, alleen werkdagen van 12 tot 15 uur werken dat trok ik nog niet. Ik zat nu 7 maanden thuis en het werd er alleen maar slechter op, tenminste zo leek het. Ik werkte drie dagen in de week, meestal 8 tot 10 uur per dag. als ik had gewerkt dan voelde ik mij dodelijk vermoeid, was ik thuis voelde ik mij prettig maar moest wel bijtanken van de voorgaande dag. Ik moest iets verzinnen, want zo kon ik het niet volhouden en ging op zelfonderzoek uit. Waar ligt het aan vroeg ik mijzelf af, vind ik het nog leuk, nee zeker niet, maar lag dat aan de werkgever dan, of aan mezelf. ik kwam erachter dat het aan de werkgever lag, die maakte afspraken met mij maar kwam ze niet na. Ik ben in vaste dienst van een uitzendbureau, dus gegarandeerd altijd werk. Er was lzv werk beloofd maar dat kwam niet van de grond. Er werd mij een opleiding voor de mobiele kraan beloofd, maar dat liep ook spaak, werk met een kooiaap dan... nee toch niet sorry. Ik stond de laatste drie jaar overal voor open, reed voor wel 15 opdrachtgevers, maar elke keer als ik zei "leuk hoor, heb het goed naar mijn zin" mocht ik er niet meer rijden. Als laatste vaste opdrachtgever reed ik groenten en fruit in November van 2015... toen ging het licht uit. Tijdens mijn reintegratie werd ik bij diverse bedrijven geplaatst, een kraanbedrijf uit Tilburg met exceptioneel transport of een tuinder met 1 auto, beide bedrijven vroegen of ik niet bij hun vast wilde werken, 2 dagen op de auto en dan de rest van de week wat andere werkzaamheden binnen het bedrijf, daar had ik wel oren naar... totdat ze hoorden dat ik bezig was met een reintegratieproject en dat ik momenteel dus in de ziektewet zit. maar beide bedrijven waren hier niet van op de hoogte... "ja maar ik rijdt toch voor jullie via het uitzendbureau... en die hebben er nooit over gesproken met jullie?" Ik besloot mijn werkgever te bellen, na het bezoek eerder die dag die ik aan de bedrijfsarts had gebracht. Ik ga mijn werkgever maar eens duidelijk maken dat het tot hier is en niet verder en dat het hun schuld is dat ik niet beter wordt, en maar meer en meer achteruit ga. Ondertussen liep ik ook bij de psycholoog, die concludeerde dat het iets psychisch was en wel in de vorm dat gemaakte afspraken niet na werden geleefd en dat ik dus wel kon uitrekenen dat als ik in de ochtend begon met werken ik normaal kon zeggen dat ik acht uur later klaar was... maar helaas dat was dus nooit zo, het werd altijd meer dan 8 uur en dat ik daardoor gefrusteerd en vermoeid werd. Je hebt een volle accu voor 8 uur, maar je moet er 10 tot 12 uur mee doen dus je loopt continu in het rood. De volgende dag schoof ik aan bij de HR medewerker van mijn werkgever, ik deed verslag van het bezoek aan doktor horror de dag ervoor. ik vertelde over het feit... take it or leave it, dat ik overal voor open stond, desnoods het onkruid op de parkeerplaats wieden of de leaseauto's wassen, maar schei uit met 8 uur per dag, geef me werk voor een paar uur. of desnoods een lange tijd bij een opdrachtgever die weet wat ik mankeer en mij divers werk kan aanbieden voor 8 uur per dag, mijn herstel is gebaat bij vast werk en vaste tijden. Het antwoord was dat ze geen werk voor 8 uur hebben op een dag, ik noemde wat bedrijven op waar ze dat wel hadden. ook had ik wat voorwerk gedaan en een kennis gesproken die planner was bij een transportbedrijf, mijn werkgever zond bij dat bedrijf ook chauffeurs uit voor vaste ritten. In de avond om 19:00 uur beginnen en dan 2 keer op een avond naar Eindhoven heen en weer pendelen met een trailer. De kennis vertelde dat ze meerde chauffeurs hadden gehad, de ene reed met het kopschot een lantaarnpaal eruit de andere wist eindhoven niet te vinden dus ze waren op zoek naar iemand die blindelings het werk kon doen. Dit verhaal gaf ik aan bij de HR manager dat er dus WEL vast werk was met vaste tijden, ja dat wist zij niet... ik zal de planner bij het gesprek roepen. Na enkele minuten schoof de planner aan, ik begon te vertellen hoe ik er tegenover stond en wat ik er van dacht. Ook vertelde ik dat ik ze ervan betichte dat ik gewoon meedraaide in de gewone planning, en dat als het meer dan acht uur werd op een dag ik gewoon pech had. Dit werd mede veroorzaakt door personeelsgebrek, ik vertelde dat ik de auto maar moest laten staan na acht uur, maar eigenlijk was mijn werkgever er voor om mij in bescherming te nemen en die moet de opdrachtgever duidelijk maken dat ik na acht uur weer terug op de zaak moet staan met de truck, valt het niet in te plannen... dan gaat het gewoon niet door. ik eiste daar aan tafel dat als jullie geen werk binnen acht uur kunnen garanderen ik niet vertrek. De planner begon zich eruit te praten en vertelde dat er werk genoeg was binnen of maximaal acht uur, hij noemde zo 5 bedrijven op, de HR-manager keek met grote ogen de planner aan, ze zei niets maar ik zag ze denken... nu wel???? Ik vertelde over het vaste werk waar mijn kennis het over had... ze zouden het bedrijf van mijn kennis telefonisch benaderen die middag en mij laten weten hoe of wat. nooit meer iets van gehoord, alle beloftes en afspraken kwam men gewoon niet na. Ik had er nog steeds weinig vertouwen in, en bood aan om eventueel ander werk te gaan doen, magazijnwerk of op de heftruck, "ja je hebt wel ervaring op de heftruck maar geen certificaat"... 'nou dan geef maar een cursus voor de heftruck" (werkgever geeft ook opleidingen). ik dramde door, met als gevolg dat ik de volgende dag in het leslokaal zat, later die dag liep ik de deur uit met mijn heftruckcertificaat. ik dacht mooi... volgende week zullen ze wel met magazijnwerk komen... tuurlijk niet, ze belden wel op om te vertellen dat heftruck stukken minder verdiende, dat intereseert me niet zei ik nog, leuk werk is belangrijker dan geld, ja ik ga er maandelijks 600 euro op achteruit, maar ik kan het financieel hebben, dus kom maar op met het werk. Een dag later belde het uitzendbureau weer, ze hadden mooi werk voor mij, op de vrachtwagen, vaste tijden vaste adressen. De volgende dag zat ik met de planner in de auto onderweg naar het bedrijf, daar een gesprek gehad en ik had er zin in, het zag er goed uit wat ze vertelden. 4:45 uur vertekken met een bakwagen met linnengoed naar Amsterdam, op het Rembrantplein om 6 uur bij een hotel lossen en laden, dan naar krasnapolsky op de Dam en aan de achterkant van het hotel op de gracht lossen en laden, dan weer naar huis en om 10 uur einde dag. dat klonk goed. Er werden nog wat instructies gegeven, achter Krasnapolsky op de gracht mag je niet lossen, maar er is een parkeervak speciaal voor het laden lossen van Krasnapolsky, en daar pas jij precies in als je je laadklep laat zakken, denk eraan dat je niet op de weg lost want dan loopt alles vast. De volgende dag vol frisse moed de truck door de poort naar buiten en op naar Amsterdam, eerste hotel ging vrij soepel, op naar krasnapolsky, achteruit de straat in op de gracht, in het parkeervak neergezet... ligt het nou aan mij... wat liep ik te prutsen om die bakwagen in het parkeervak neer te zetten, het moest toch passen zeiden ze... na geklungel stond ik in het vak. Zo even lossen en laden en de dag zit er weer bijna op, ik loop naar achter om de laadklep te laten zakken... dat is raar... achter de truck heb ik een meter over, even naar de voorkaant van de truck lopen, nee de bumper staat al strak tegen de lantaarnpaal aan... huh!!!!!! Ben ik nou debiel. verderop was ook geen parkeerplaats dus ik stond in het goede vak, ook het bordje gaf aan dat ik bij de laad en losdeur stond van Krasnapolsky, de laadklep wilde een halve meter open en kwam toen al tegen een boom aan. Toch maar even aanbellen bij krasnapolsky, de deur ging open en ik zag de waskarren al staan 50 stuks... ik sprak iemand aan van de housekeeping hoe ze hier normaal lossen. "Normaal staan ze aan het begin van de straat met de truck om te lossen, zo'n 30 meter verderop en wandelen dan 50 keer heen en weer, dat doen ze omdat de auto te lang is voor het parkeervak"... ik snapte er geen ruk van. Ik besloot dat zeker niet te gaan doen, er was nog maar 1 optie... op de weg lossen, op de stoep ging ook niet want er staan overal Amsterdammertjes. alarmlichten aan en de weg op, laadklep zakken en net doen of je gek bent, na twee minuten stond er al een auto achter... "hee teringlijer hoelang duurt het nog", ik zei "50 karren eruit en 50 erin, dus een uur ben ik zo verder en als je gaat schelden ga ik ook nog koffiedrinken". na een half uur stonden er al 15 auto's achter, ik besloot om tussendoor even in het parkeervak te gaan staan met de truck, dus alles weer dicht en de auto achteruit het vak in om de auto's te laten passeren, daarna de auto weer de weg op en verder met de werkzaamheden, na 5 minuten stonden er weer 3 auto's, ik dacht bekijk het maar, eerst ik en dan jullie. Maar daardoor ga je wel harder lopen, loop je drie keer teveel, vergeet je soms een kar op de rem te zetten enz. na het lossen was ik 3 liter zweet armer en helemaal naar de kloten. Maar... taak volbracht, daar ging het om. op de zaak aangekomen sprak ik iemand die vroeg hoe het was gegaan, ik legde het verhaal uit... ja zei hij "ze sturen al jaren een te lange auto die kant op, maar niemand zegt er iets van ze klooien maar wat aan". Deze rit was op een zaterdag, ik kwam thuis en was er helemaal klaar mee, het transport is ziek, en het maakt het personeel alleen maar zieker. Ik sprak erover met mijn vrouw en kwam tot de conclussie... ik ga nooit meer achter het stuur zitten van een vrachtwagen, na het gebeurde in Amsterdam was het de druppel die er toe deed. Als chauffeur wordt er tovenarij van je verwacht, dit was al het zoveelste bedrijf waar je op pad werd gestuurd en zoek het maar uit hoe je het regelt, achteraf had ik in Amsterdasm de auto dicht moeten laten en naar huis moeten rijden. Maar dat doe je niet, tenminste ik had in mijn 17 jaar buitenlandcarriere geleerd om altijd een oplossing te zoeken. Ik had mij die dag als een echte "uitzendkracht" moeten gedragen en gewoon naar huis rijden. Maar ik was er dus klaar mee, ik ga uit het transport had ik besloten, de huisarts de psych hadden het al maanden tegen mij gezegd, de rest van mijn vrienden en familie ook al... "jongen ga nou dat transport uit". nu was het moment dat de knop bij mij ook omging. Ik ging gelijk op zoek naar heftruckvacatures... vond er zo 5 stuks binnen een paar minuten, maandag bellen nam ik me voor. Ondertussen vertelde mijn vrouw... ze had het al vaker gezegd... dat er bij haar werkgever personeel werd gezocht voor in de productie, mijn vrouw werkt bij een leerlooierij in Dongen, ja die... daar waar het stinkt. Maak er even een babbeltje had ze gezegd. Na dat babbeltje besloot ik naar mijn huidige werkgever te gaan en ontslag in te dienen, mijn vrouw haar werkgever wilde mij wel hebben. Mijn werkgever keek verrast toen ik zei dat ik ander werk had, "ja maar als je ontslag wil indienen dan moet ik je beter melden vanuit de ziektewet en dan moet je nog een maand doorwerken voor de volle 100 procent", ik stond erop om met wederzijds goedvinden uit elkaar te gaan, ze ging akkoord, ik vertelde waar ik ging werken en wat ik ging doen, ze waren nog verbaasder (is dat goed nederlands?), ja wat had je dan gedacht... dat ik weer ergens anders op de wagen ging zei ik tegen de HR-manager. Ik kreeg een beetje het gevoel van... oh je was dus al die tijd echt ziek. Ik vroeg om een getuigschrift... ik moest de HR-manager eerst uitleggen wat een getuigschrift was, nu wist ik het zeker... hier wilde ik niet langer in dienst zijn. Ik heb 2,5 week bij de nieuwe werkgever gewerkt, en heb nu vakantie van 3 weken. Het ruikt wat vreemd daar, maar na 3 dagen ruik je het niet meer. Men is wel happy met mij, de eerste dagen was ik simpel werk aan het doen. dag 4 kreeg ik uitleg over de grote tonnen waar de koeiehuiden in worden gewassen, die bedien ik nu, vrachtwagens die met verse huiden komen, die los ik met de heftruck en er is ook een mobiele kraan die de grote tonnen vult, ook daar heb ik al een paar uur mee mogen spelen buiten. om te oefenen, ook het inboeken van orders hebben ze al uitgelegd, na de vakantie willen ze mij dus ook gedeeltelijk op kantoor inwerken. Na 2,5 week werken maak ik de balans op hier op de camping (ja bedrijfssluiting voor 3 weken), ik ben helemaal happy, elke dag begin ik om 6 uur, en 's middags om 15:00 uur ben ik klaar, vaste pauze tijden, hele leuke collega's leuke groep mensen waar de klik goed mee is. Heb het er erg naar mijn zin, soms is het een beetje vies werk, maar dat boeit me echt niet, zelfs dat vind ik leuk. Financieel ga ik er op achteruit, maar ik ga weer fluitend naar mijn werk, en dat is me veel meer waard. ik had het 5 jaar eerder moeten doen, en de vrachtwagen... die mis ik totaal niet, het voelt als een opluchting, ik heb weer nieuwe uitdagingen in mijn werk en hele leuke collega's en een sociaal bedrijf. Eind Augustus beginnen we weer, heb er nu al zin in, de last van het transport is van mijn schouders, ik denk dat ik een goede keus heb gemaakt na 20 jaar achter het stuur te hebben gezeten. Mijn angst van de eerste werkweek was er om weer volledig een volle week aan het werk te gaan... en het is me meegevallen zelfs, heb 's avonds zelfs weer energie om iets te ondernemen. conclusie... ik weet niet wat me overkomt, nieuwe energie en de burn-out is spontaan verdwenen, en als ik in de middag om 3 uur naar huis rij en die vrachtwagens zie rijden denk ik maar 1 ding... dadelijk even lekker in de tuin zitten met een ... werken jullie nog maar even door. Uiteraard zal ik jullie op de hoogte houden van het wel en wee hoe het verder gaat. Eerst nog even mijn vakantie afmaken.
  5. 22 points
    corydon

    Na een jaar in een truckie

    Kijk, eindelijk weer eens gereden.... Niet ver, maar toch. Dat is de truck van Gerard, Caelan hier op t forum.
  6. 22 points
    gerrit piel

    Tuinkabouter on tour

    Het is al weer een poosje geleden dat ik hier wat post. Ik zit nog steeds bij Boonstra Haulerwijk en die rijdt nog steeds als charter voor Holtrop van der Vlist . Ik rij alweer 3 jaar in het zwaar transport en het bevalt mij nog prima. In die 3 jaar al veel gezien . De meeste tijd van de week zit ik in Duitsland met af en toe een uitstapje naar Denemarken , Zwitserland , Belgie en Frankrijk. Ik ben afgelopen zondagmiddag vertrokken naar Parijs waar aankomende week een beurs is. Ben zondag laat in de middag aan gekomen bij de laatste pomp bij Bladel voor de grens met Belgie. Aangezien dat je op zondag niet met zwaartransport Belgie in mag heb ik daar mijn 9 uur rust gemaakt. Maandagmorgen om half 4 vertrokken om helemaal binnendoor naar de Franse grens. Vanaf hier onder begleiding via Laon de N2 over naar Villepinte naar de Expocenter. Net achter Soissons nog Politiebegleiding voor een Baustelle. Ik was mooi on kwart over 1 op mijn losadres. De mensen voor wie ik de kraan had waren er ook net. Zonder veel problemen het beursterrein op gekomen , want ik had vrijdag al een papier mee gekregen dat ik zo het beursterrein op kon. Mooi op mijn gemak de kraan met toebehoren gelost. Na een telefoontje met de planning moest ik maar weer richting de grens gaan. Ik ben tot achter Laon gekomen. DINSDAG. Dinsdagmorgen op tijd geladen in Gosselies voor Duitsland. Hier een kraan van 30 ton geladen voor Bad Wunnenberg. Rond half 9 was ik vol dus mooi via Maastricht en de Napoleonbaan naar Venlo om hier Duitsland binnen te gaan . De reis liep mooi voorspoedig was om 15:00 uur in Bad Wunnenberg. Hier de kraan zelf gelost. Het lossen gaat vrij vlot binnen 15 minuten is hij van de trailer af. Dan nog effe de spullen op ruimen de verbreding en zo. Intussen was er op mijn laptop mail binnen gekomen van de planning. Ik kon in Bielefeld een shovel laden. Deze was door de klant al buiten de poort gezet zodat ik hem na sluitingstijd hem nog kan laden. Maar er was nog iemand tegen 17:00 uur dus snel even de papieren in orde maken en dan maar laden . Het laden ging vrij vlot dus kon nog binnen mijn uren op Autohof Lauenau komen. WOENSDAG Vanmorgen om half 6 begonnen. De shovel gaat naar een Alumminumfabriek in Harzgerode voor een demo. Het laatste stukje naar Harzgerode gaat met S-bochten naar boven. Zo rond half 9 was ik op mijn losadres. Na een bakkie koffie de shovel snel gelost nu nog even de trailer weer opbouwen en dan naar mijn laadadres in Nordhausen. Hier kan ik een asfaltmachine lade voor Wijchen Het laden gaat weer mooi vlot. Mooi voor de middag vol. Nu eens kijken of nog in Wijchen kan komen. Jammer het gaat niet lukken om binnen mijn uren in Wijchen te komen. Ik bedenk me dat het al weer jaren geleden is dat ik bij Arizona stop in Nieuwe Bergen ben geweest. Vroeger zat ik er 2 tot 3 maal in de week daar maar het is nu wel 15 jaar geleden dat ik er voor laatst er ben geweest. Je hoorde onderweg de vreemste verhalen dat ze gesloten waren en nog alleen in het weekend open zijn. er toch maar naar toe gereden. Om 19:00 uur de auto op de parking gezet en maar eens binnen kijken. Het was mooi weer dus maar op het terras kijken. Marianne kijkt mij eens aan ze zegt een bekend gezicht en op eens herkent ze mij weer en zegt dat is lang geleden Gerrit dat je hier was. Ik heb er weer heerlijke gegeten en we hebben nog met een collega van mij van Boonstra en nog een forumlid die mij kent van het forum. Nog lekker met Marianne op het terras nog over de oude tijden gehad dat het hier s'avonds altijd vol stond. Ach ja die goeie oude tijd dat je nog geen mobiletelefoon had . Track en trace er nog haast niet was. en dat digipas nog niet bestond.. DONDERDAG Mooi optijd was ik in Wijchen er was nog niemand daar . Dus rustig de kettingen los gemaakt na een kopje koffie de asfaltmachine gelost. Effen een belletje met planning mag ik naar Witten bij Bochem. Daar krijg ik een veegauto voor Antwerpen Was er mooi tegen half 11 . Het laden ging soepel en stelde niks voor. Nu nog even langs de Duitse Zoll voor een T1. Nu de koers naar Antwerpen gezet om daar om 15:00 uur op Kaai 1333 aan te komen. het aanmelden ging vlot het lossen maar de controleur liet op zich wachten. Nog even gauw een collega geholpen met lossen van Bulldozer. Na dat de controleur er was geweest gebeld met de planning. Nu kon ik weer naar Gosselies om daar morgen optijd een shovel te laden voor Hamm. VRIJDAG Vrijdagmorgen al vroeg naar binnen om de shovel te laden. Om half 9 stond ik weer klaar om te vertrekken naar Hamm. De reis gaat via Maastricht en de Napoleonbaan naar Venlo om daar weer Duitsland in te gaan. Bij Duisburg krijg ik een telefoontje van mij planner dat mijn retour niet door gaat. Maar ik kan gelijk op losadres ook weer laden en dan naar Assen . Net met 4,5 uur was ik in Hamm . Effe lossen en laden binnen een uurtje . Na dat de papieren waren geregeld mooi om kwart over 2 de neus richting Assen En als ik dit dan weer zie dan weet ik dat ik weer bijna thuis ben. Met dikke 3350 kilometer was de week om 17:30 uur weer om en begint het weekend .
  7. 21 points
    rubberduck

    de week van rubberduck

    daar ben ik weer, ben nu 12 weken onderweg... en heb het nog steeds naar mijn zijn in de fabriek. Eerst even mijn gezondheid, die gaat beter... maarrr, ik merk dat ik voorlopig nog niet de oude ben, de burn -out is verdwenen. Maar ik moet leren om te gaan met het verdelen van mijn energie, Wat vandaag niet kan dat doen we morgen dan maar. Een paar week terug werd mij de vraag gesteld of ik niet ingewerkt wilde worden op kantoor, in geval van ziekte of een vrije dag kun je de floormanager vervangen, heb je er belang bij en zou je het leuk vinden om dat te doen? Nu zit ik dus op kantoor, In 2 weken het werk geleerd, vorige week was de floormanager met vakantie, en hield ik de fabriek draaiende, planning maken, goederen ontvangst, het in en uitboeken van materiaal in het magazijn en transporten regelen. In het begin dacht ik dat ik het nooit zou leren, maar door schade en schande wordt men wijs. Heb nu het belangrijkste en het merendeel onder de knie, het vergt nog enige oplettendheid, maar eens komt het moment dat het net zo makkelijk wordt als het rijden met een auto. Heb een eigen kantoor midden in de hal, radio en verwarming en airco erbij, en dicht bij de koffiemachine . Ben nu assistent Floormanager... het klinkt heel wat... maar ben niks meer dan mijn collega's, met z'n allen doen we het. Vind het wel leuk, een mooie uitdaging en aardig wat geleerd, vooral met computers. maar mocht de nood aan de man zijn zoals afgelopen week dan kruip ik ook zo weer op een heftruck of de kraan, een beetje multifunctioneel zeg maar. Dat maakt het leuk, de sfeer is goed en gezellig. Morgen is het vrijdag en dan werken we tot 13:45 uur, elke vrijdag heerlijk vroeg weekend, Het chauffeuren mis ik niet, soms denk ik er aan, maar ga voor geen goud meer op de wagen, de gezondheid gaat voor. Morgen dus nog even werken en dan weekend, prettig weekend allemaal
  8. 21 points
    Schots en Scheef

    dgo ondersteboven

    Komen ze net brengen. Is van de klant van de klant waarvoor ik onderweg was. Vind het netjes
  9. 21 points
    hwm.klaassen

    Uit het Leven van Huub

    Toen ik 15 jaar was ben ik begonnen met werken In de metaal Rijbewijzen gehaald op een leeftijd van 18 jaar Binnen 4 maanden had ik ze allemaal Heeft toen ongeveer 250 gulden gekost Heb nog motor gereden examen zonder helm Heb ongeveer een jaar melk gereden maas waal gebied Melk fabriek in Arnhem Ik werd 20 jaar ben toen de wijde wereld in gegaan En nog wel op zee De eerste rijs was naar Afrika Olie boring Het was een werk schip met alles er op en er aan Ook duikers aan boord Na dit avontuur de wilde vaart op En twee jaar weg geweest Kwam in de eind jaren 60 al vrij veel in het midden Osten Daar na ben ik weer op de vrachtwagen op gegaan Eerste bedrijf Joosten Tweede bedrijf Weys Inteer Europa En Vos de bulk Vrij veel Oostblok gereden Nu zit ik heerlijk thuis Doe nu nog het een en ander voor het FNV En nog in de participatie raad Inkomen en schuld hulp gedoe Ga wel eens een dag hier heen met openbaar vervoer of het vliegtuig Is goed koper als een auto En reis tijd maakt niks uit Voor ik het vergeet heb nog een vriendin die is geboren in Suriname Maar wel meer dan 30 jaar in Nederland En is 15 jaar jonger Heb drie kinders En 7 klein kinders 2010 gescheiden En met alles op nieuw moeten beginnen Ben totaal meer dan drie maal de wereld rond geweest Heb ook zwaar transport gedaan En slepers En schepen weg gebracht zowel nieuw als tweede hands Dat is een beetje mijn loop baan En ik ben te vrede met wat ik heb en inkomen Wel het een en ander in moeten leveren Maar dat moet je zien Het is voor een goed doel Huub
  10. 21 points
    corydon

    Deze dag kan niet kapot.

    Hen die me een beetje in de gaten houden weten wel waarom. Kreeg vandaag de brief van de sociale dienst. Krijg een uitkering... Was echt super blij, eindelijk gaat er eens wat goed. Het is niet echt veel, maar genoeg als je een beetje je verstand gebruikt. Het is $1721.00 per maand. In januarie verhogen ze het meestal, met net zoveel % als de inflatie is. Echt een groote last van m'n schouders. Mag trouwens ook gewoon erbij gaan werken, geen rijden natuurlijk. Tot 25.000 per jaar is het belasting vrij. Daarboven betaal je dus. Kan ook gewoon vrijwel overal op deze planeet wonen. En met m'n 65ste heet het geen disability meer maar pensioen en blijft het precies hetzelfde. Oh... voel me zo supergoed.
  11. 21 points
    didi notknown

    'Didi's Vluchtstrook'

    . Luud's laatste groet. Het begon allemaal begin dit jaar. Mijn vriendinnen wilden op mijn verjaardag weer high-tea. Dat hadden we vorig jaar ook gedaan bij het peperdure Hiltonhotel in Antwerpen omdat ik toen 50 werd. Daar ik niet elk jaar mijn verjaardag duur wil vieren koos ik dus dit jaar gewoon de high-tea thuis. Maar dan moest ik wel al die kleine hapjes gaan oefenen om te maken want ik ben alles behalve een keukenprinses als het over zoete dingen gaat. Een klein probleem deed zich voor doordat je niet 1 cupcake maakt als oefening. Nee, dat worden er minstens 6 of soms zelf 12. Nu hoef je er aan het eind van het bakproces maar eentje te proeven en dan weet je of de boel gelukt is. Maar wat doe je dan met die andere 5 of 11? Daar ik eind vorig jaar een maagverkleining onderging was zelf opeten dus niet te doen. De rest moest ik dus keer op keer uit gaan delen, maar aan wie? Nu wil het toeval dat er dit jaar op het parkeerpleintje voor mijn huis ook een schaftkeet van de WVS staat. Daar rusten elke middag de tuinmannen die onze buurt zo mooi op orde houden. Zouden die misschien wat brouwsels van mij lusten? De eerste keer dat ik er met mijn dienblad met cupcakes naar toe liep was ik dood nerveus. Maar het dienblad kwam leeg terug. Niet alleen die keer maar ook de keren er na. Altijd werd ik hartelijk bedankt en zo maakte ik die mannen en mezelf blij. Enfin mijn verjaardag kwam en ik kreeg veel complimentjes over mijn bakseltjes in alle kleuren en smaken die ik zo fijn had kunnen oefenen met behulp van de WVS-ers. Natuurlijk ging het overschot van de verjaardag ook weer naar de schaftkeet en dat had het einde van het verhaal kunnen zijn. Maar ik was het ondertussen leuk gaan vinden om voor die club in hun oranje vestjes te bakken. Ze lieten me op een manier ook terug denken aan Luud. Luud was een goede vriend van ons gezin. Op zijn dikke Harley kwam hij bij elk van ons over de vloer en we lagen vaak dubbel van het lachen om zijn humor. Als je hulp nodig had met het een of ander hoefde je het hem niet eens te vragen; hij stond gewoon altijd voor je klaar. Het enige minpuntje wat Luud had was dat hij een bloedhekel aan werkgevers had. Nergens hield hij het lang uit of hij had er weer knallende ruzie. Nadat hij zowat bij heel de omgeving hier al eens ontslagen was werd hij te werk gesteld. Bij de WVS. Ook hij moest in zijn oranje vestje plantsoenen bij gaan houden. Voor hij er aan zijn eerste dag begon gruwelde hij er van. Maar later was het misschien wel zijn fijnste werkplek die hij ooit gehad heeft. Want al werkte hij weer voor een baas hij kreeg er te maken met collega's. Fijne collega's die net zoals hem allemaal een klein probleempje hadden. Soms zat dat in het karakter, soms in iets lichamelijks of iets geestelijks. Hoe dan ook het waren meer werkvrienden dan collega's. Luud had zijn plek gevonden in de maatschappij. Eindelijk. Hoe jammer was het dan ook dat Luud zo maar van de ene op de andere dag stierf. Ons gezin en alle andere vrienden en familie waren er kapot van. Hij was nog maar 46. Bij die begrafenis waren ook de mannen van de WVS. Ik heb ze zien snikken van verdriet want ze raakten een vriend kwijt. Sindsdien kijk ik ook anders tegen plantsoendiensten aan. Al werkte Luud niet met die ploeg in mijn buurt, uit respect voor hem ben ik dit jaar blijven koken voor de WVS. Eens per week of eens per twee weken huppelde ik met een vol dienblad naar de schaftkeet. Dan weer eens met taart. Dan weer eens met een verse pan erwtensoep. Verse rijstepap of broodjes hamburger en gehaktbal. Alles werd opgegeten en altijd bedankten ze me hartelijk. Maar vandaag was de verrassing eens niet van mij. Die kwam van de WVS. Met tweetjes stonden ze voor mijn deur. De ene had een groot kerstbloemstuk bij en de ander een gigantisch kerstpakket. Die waren voor mij omdat ik een heel jaar voor ze gekookt had. Ik moest er gewoon van slikken; zo lief! Het meest vreemde is nog dat het vandaag 17 december de sterfdag van Luud is. Net alsof ik een groet krijg uit de hemel omdat ik voor zijn collega's in een andere plaats zorg. Luud ik vergeet je niet, net zo min als ik jouw fijne werkplek vergeet. Met liefde en plezier kookte ik dit jaar en volgend jaar ga ik daar weer gewoon mee door. Bij deze wens ik jullie ook allemaal fijne feestdagen, die van mij kunnen al niet meer stuk! .
  12. 20 points
    andremast

    wist je dat

    Ik mij vanmiddag best een trotse vader voelde tijdens de bachelor uitreiking aan mijn zoon[emoji106] [emoji2]
  13. 20 points
    didi notknown

    'Didi's Vluchtstrook'

    . Lichtjesavond Al drie jaar was ik van plan de lichtjesavond eens bij te wonen in het dorpje waar ik nu woon. Dan weer was er storm, dan weer wilde een vriendin liever thuis bij de kachel blijven zitten. Dit jaar lukte het dan toch. Samen met de overbuurvrouw naar de lichtjesavond. In de krant hadden we vaag iets gelezen over een eredienst voor overledenen in het algemeen. Haar moeder stierf twee jaar geleden en mijn ouders zijn er al een poosje langer niet meer. Een goed team dus om dit evenement te bezoeken. Bij aankomst keken we onze ogen uit. Heel het park waar de grote kerk in staat was met fakkels verlicht. Zelfs de oude begraafplaats naast de kerk. Eerst was er een kerkdienst waar niet alleen wij maar zowat het halve dorp ook bij was. Natuurlijk kwamen de slachtoffers van Parijs ook ter sprake. Voor die arme nabestaanden moest heel die zware taak van rouwverwerking nog beginnen want deze lichtjesavond was amper vier dagen er na. Dan besef je nog weinig. Die mensen zijn nog in shock. Het vreselijke gemis komt later, en harder...veel harder.. Als de pastoor zijn laatste woorden spreekt, stoot ik mijn buurvrouw aan. 'Ik hoor een doedelzak' fluister ik naar haar. 'Jij bent gek' mompelt ze terug. Maar ik spits mijn oren en ik hoor duidelijk een doedelzak buiten de kerk. Doedelzakmuziek hoor ik heel heel graag. Zo graag zelfs dat ik samen met mijn moeder evenementen bezocht waar dit mooie instrument te horen was. Taptoe's, Highlandgames, zelfs de wereldkampioenschappen doedelzakspelen in Swifterband bezochten we. Natuurlijk moest er bij de begrafenis van ma ook doedelzakmuziek bij. Wij kozen voor Amazing Grace. Na de kerkdienst dus naar buiten, waar een partytent stond en we gratis een warm drankje kregen. Daar stond ze. In de regen en wind met haar mooie Schotse kleding doedelzak te spelen. Het eerste nummer kende ik niet maar bij het tweede liepen de tranen al over mijn wangen. Amazing Grace tussen al die mensen en al die fakkels en kaarsen. Mijn avond kon niet meer stuk. We genoten van ons drankje en wat gesprekjes met andere dorpsgenoten. Aan de overkant stond nog een klein tentje waar alle mensen een gedenkkaars mochten gaan halen. Men mocht zelf kiezen of je die op de begraafplaats of in de Heilige Mariagrot wilde zetten. Je mocht hem ook mee naar huis nemen. Nu we er toch waren hebben we ook maar het nieuwe mortuarium bezocht. Koude rillingen bij de waakkamers. Dus snel weer naar buiten. Nu stonden we voor de poort van het kerkhof wat er zo mooi uit zag met al die kaarsjes en fakkels. Ook de doedelzakspeelster liep daar rond en ik wilde haar weer van dichtbij zien spelen. 'No way dat ik hier in het donker dat akelige kerkhof op ga' sprak mijn buurvrouw ferm. Ik moest er om lachen. Voor mij was het even de mooiste plek op aarde en mijn metgezel vond het superspooky. Gelukkig voor mijn buurvrouw kwam de doedelzakspeelster naar ons gelopen en we spraken even met haar over hoe je zo'n instrument kunt bespelen en hoe lang dat wel duurt. Toen vroeg ze zal ik nog iets voor jullie spelen? Waarop ik zei; 'Je hebt al voor mij gespeeld daarnet, Amazing Grace welke ze ook draaiden bij mijn ma's begrafenis. 'Dan ga ik het nu nog een keer spelen' zei ze, 'speciaal voor jou en je moeder!' Daar stonden we dan met ons drietjes bij de poort van een kerkhof alsof het een stukje film was uit een mooi dagboek. Die muziek, al die lichtjes, die prachtige kleding van haar. Het was gewoon helemaal AF! Tranen van ontroering en mijn ma voelde even zo heel dichtbij... Geweldig! Mijn buurvrouw en ik hebben genoten. We vonden het een mooi eerbetoon aan onze ouders. Laten we hopen dat de gebedjes voor de nabestaanden in Parijs een beetje zullen helpen. Enne... mijn kaarsje nam ik mee naar huis. Dat ga ik morgen eens voor jullie aansteken. Want voor ik dit stukje ging schrijven zag ik dat ik 50.000 lezers hier heb gehad. Vijftigduizend keer hebben mensen even tijd gemaakt om mijn brouwsels te lezen waarvoor ik jullie zeer dankbaar ben. Ik hoop dat mijn kaarsje jullie stuk voor stuk geluk zal brengen of jullie zal behoeden voor alle kwaad wat nu in deze wereld aan de orde is. Van lichtjesavond naar een klein, welgemeend, lichtje voor jullie, bedankt lieve lezers! .
  14. 20 points
    henri

    wist je dat

    dat we vanmorgen een keuze hebben gemaakt. om het buurmeisje in huis ten nemen. haar vader moet naar een verzorgingshuis en daar zal die helaas niet meer levend uit komen. en we willen dat linda verder gaat in deze omgeving waar ze der eigen thuis voelt met vriendinnetjes en dat willen haar geven dat is toch het minste wat je kun doen. ik heb veel moeten praten met henri maar hij is overstag gegaan. om er mee in te stemmen om het toch te doen. gr gerda
  15. 20 points
    henri

    wist je dat

    het buurmeisje heeft een heel zwaar jaar gehad. vorig jaar is haar moeder verongelukt. en met haar vader gaat het ook niet goed. en deze vakantie zou ze samen met haar vader gaan doen. maar die ligt al een week in het ziekenhuis. en zolang is linda al bij ons in huis. en ze vondt het helemaal niet leuk dat ze niet op vakantie gingen. en toen hebben we besloten dat wij met haar gaan. en linda vindt het hier hartstikke leuk. en ze lacht te hele tijd al .en je ziet haar echt genieten wat is er dan mooier. dat je haar 3 mooie dagen kunt laten beleven. en gelukkig hebben ze ook koud en nu zijn ze zwemmen en ik moest maar eten koken. en ik heb besloten dat we gaan uit eten . hoef ik ook niet af te wassen. en morgen vroeg eerst effen wat nieuwe kleertjes voor der kopen(is volgens mijn vrouw hard nodig) en daar na naar de zeehondjes kijken.
  16. 19 points
    roadtrain

    Huidige auto als schaalmodel

    Gemaakt door een collega..... Niet helemaal hetzelfde maar ben er toch blij mee
  17. 19 points
    The_knitter

    wist je dat

    Ik vrijdagochtend gebeld werd door iemand op kantoor. De vraag luidde 'je contract moet verlengd worden, en de afspraak was dat je nu een vast contract zou krijgen. Ga je daarmee akkoord?' Vrijdagmiddag doorgesproken en ondertekent :)
  18. 19 points
    trieftol

    wist je dat

    Iemand mijn collega vast zette met zijn pkw. En mijn collega hem zo trug pakte
  19. 19 points
    Pierre

    de week van rubberduck

    Ibo, ik ben het deze keer niet met je eens. Je suggereert dat een baan als chauffeur funest is voor je gestel. Te zwaar, een hartaanval, nooit thuis etc... Ik snap dat je er op zo'n manier over praat nu, zeker begrijpelijk maar tegelijkertijd denk ik ook dat er eigenlijk nog een belangrijke andere reden debet is aan hoe jij er nu in staat, namelijk hoe je aan de kant gezet bent door je werkgever. Ik kan het verkeerd hebben, maar mijn indruk is dat dat de reden is. Waar ik dat op baseer is omdat ik vele malen eerder mee heb gemaakt dat mensen er mee stopten - om wat voor reden dan ook- en dat vanaf dat moment het hele transport één grote kutzooi was en de werkgever een nog grotere klootzak, niks dan negativiteit eigenlijk. Dit terwijl ze een paar maanden tevoren nog eeuwige trouw zwoeren aan hun bestaan als beroepschauffeur, zeker wanneer ze met een rit naar zuid-Spanje konden. Vanaf de dag dat ze een avond in de week thuis waren of een rit kregen die niet geheel naar de zin was, was het kommer en kwel en 'huilen met de pet op' bij hun werkgever. Een typisch verschijnsel en in die geest lees ik jou verhaal ook.... En eigenlijk lees in grote lijnen ook eenzelfde teneur in dit topic van Bert; even vluchtig het topic gelezen is het op de eerste pagina's enkel euforie, mooie en leuke ritje naar Duitsland, Frankrijk, lossen op de Champs-Elysées geloof ik, etc. Afijn, geen berg te hoog voor Bert, er komt zelfs een nieuwe auto en er is niets dan ook niets wat hem zijn carriére als internationaal chauffeur in de weg staat, ook al deed hij dat al wat jaren. Bert kan zijn geluk niet op en deelt zijn ervaringen graag op dit forum. Dan gaat de boel failliet, firma word overgenomen er gebeurt het één en ander en Bert houd het voor gezien. Wil om persoonlijke redenen 's avonds thuis zijn, gaat een LZV-certificaat halen en begint wat rond te zwerven bij de diverse firma's maar schijnbaar kunnen ze hem niet bieden wat hij wil. Heeft of krijgt wat problemen thuis, gaat tot overmaat van ramp aan het werk bij een uitzendbureau die op de één of andere manier een loopje met hem nemen en is nu dus weg uit het transport en op een leerlooierij. Dit tot zijn grote blijdschap, terwijl het 5-6 jaar geleden nog zijn grote passie was. Het hele gebeuren omtrent Bert is niet leuk en gun je niemand, maar om daar 'onze beroepsgroep' de schuld van te geven is niet correct. Het hele topic even in een paar regels samengevat, Bert had er om bepaalde redenen geen zin meer in en dat kan natuurlijk. Maar er word hier en in andere topics naar mijn mening te vaak gesuggereerd dat het hele transport één grote teringbende is die gedomineerd word door een stel criminelen, dat er nergens iets van deugt, dat je er haast aan dood zou gaan en dat 'de wereld van transport' je gezin en je sociaal leven ten gronde richt. Ik ben het n.l. niet helemaal eens met deze zienswijze. Om te beginnen hoeven dagen of weken van huis helemaal niet funest te zijn voor je relatie en/of je gezin. Tal van forumleden en collega-chauffeurs zijn tot hun oude dag met alle plezier altijd onderweg geweest. Uiteraard heel blij dat ze het op een dag niet meer hoeven, maar dat geldt net zo goed voor de schoenmaker die na 45 jaar niet meer om 7 uur 's ochtends op de fiets naar de schoenfabriek hoeft. Bedenkelijk is dat ik eigenlijk alleen maar chauffeurs hoor klagen over dat onderweg staan. Ik heb in mijn kennissenkring een piloot, mensen in de off-shore, militairen en uiteraard ook beroepschauffeurs die het hele jaar door weken zelfs maanden aan een stuk van huis zijn, die hoor je nooit over deze problematiek, niet in hun eigen situatie en ook niet binnen hun beroepsgroep. Ergens komt dit vandaan dus, maar omdat er evenveel mensen zijn die er -zowel zelf als hun partner of gezin- totaal geen moeite mee hebben is er dus geen eigenlijk geen maatstaf en moeilijk te bepalen waar dit soort onvrede vandaan komt. In mijn optiek ligt het aan de individu zelf. Dat een chauffeur soms niet lekker in zijn vel kan zitten bevreemd mij ook niet. Om gelijk maar jou punt van overgewicht aan te halen, ik zie dagelijks gasten van nog geen 40 jaar haast letterlijk uit de auto rollen en zwetend en hijgend naast de auto staan, nog geen stap gezet of nog geen deur losgemaakt. Amper 30 jaar oud, 1.75 groot en zo'n 120 kilogram zwaar, iedere verhouding buiten proportie dus. Dat is niet alleen te wijten aan het werk als beroepschauffeur Ibo. Steevast hoor het excuus dat ze 'hele dagen zitten' en aan het sturen zijn maar ook die dooddoener gaat niet op. Ik zie namelijk net zo veel jongens die in de winkel -of fijndistributie zitten die ook kampen met veel te veel overgewicht. Lange dagen, lekker -en vet eten en drinken en 's avonds thuis de fut niet meer hebben om nog iets te gaan doen.Hun probleem word afgedaan met dit soort excuses, maar het heeft niks meer te maken als een klein beetje zelfdiscipline. Mensen vergeten vaak dat hun lichaam iets heel kostbaars is, zie het als een blok ijzer die je glimmend moet houden, steeds weer moet polijsten. Als je niks doet gaat het roesten, je zal steeds weer aan de gang moeten om hem glimmend te houden, in het geval waar ik het nu over heb gewoon "bewegen" dus. Iedereen kiest zelf wat hij op zijn bord gooit en iedereen kan twee of drie keer per week een half uur of een uur aan zijn lichaam werken, voor mijn part een uurtje gaan wandelen. Dat je daar geen zin in hebt is begrijpelijk na een lange dag werken, het excuus dat er geen tijd voor is daar geen antwoord op. In het weekend een rondje hardlopen, zwemmen, met de vrouw een middag fietsen, door de weeks een wandelingetje maken door een dorpje, iedereen heeft ergens in de week wel de tijd om iets aan zijn lichaam te doen. Alleen je moet die discipline voor jezelf op kunnen brengen, en ik refereer hier op geen enkele manier aan mijn achtergrond als oud-marinier of sporter al werkt dat tot op de dag van vandaag wel in mijn voordeel, dat ontken ik niet. Verstandig eten, matig met suikers en vetten en vooral regelmatig lichaamsbeweging, klinkt allemaal cliché maar niets minder dan de waarheid. Je bent nu veel afgevallen, alleen maar goed natuurlijk maar zoals je zelf dus al zegt; je begon na je ziekbed kleinere porties te eten, je ging lopen en bewegen. Hulde! En ik weet het, het valt niet mee, maar met een beetje ijzeren discipline had dit ook gewoon tijdens je werkbare leven gekund. Vergeet ik er haast nog ééntje in dit rijtje; roken! Omdat dit jou -hoe betreurenswaardig ik het ook vind- niet onbekend is Ibo wil ik ook daar nog iets op zeggen. 50% Van alle hartaanvallen zijn chauffeurs zeg je. Dat vind ik een te algemene uitspraak, ik vraag me daarbij dan af hoeveel van die 50% daarvan rokers zijn? De discussie over wel of niet roken is al eens gevoerd op dit forum, onnodig om hier weer al te lang op in te gaan maar feit blijft dat roken ontzettend ongezond is en het risico op hart- en vaatziekten alsmede longkanker erg verhoogd. Dat is wetenschappelijk bewezen en is niet te ontkennen. Onnodig dus om uit te leggen hoe de combinatie van slechte voeding, teveel vet en alcohol, te weinig beweging en (teveel) roken funest worden voor je gestel en zelfs fataal kan worden. Hoe je zelf een gevaar voor jezelf word achter het stuur, maar zeker ook voor je medeweggebruikers. Een heel verhaal, ik heb uitgelegd hoe ik dit soort dingen zie en dat niet altijd de schuld kan worden toegewezen aan de dagelijkse beslommeringen die ons werk als beroepschauffeur met zich meebrengt. Een klein beetje zelfdiscipline zoals ik eerder heb beschreven bevordert lichaam, geest, eigenwaarde en bevordert vooral een positievere kijk op de alledaagse dingen. Dat iemand er dan geen zin meer in heeft is een ander verhaal en kan allerlei redenen hebben, maar dit geldt voor net zoveel andere beroepsgroepen, getuige de timmerlieden, bouwvakkers, automonteurs, ICT'ers enz. die het na een jarenlange carriére voor gezien houden en op dit forum informatie opvragen voor omscholing tot beroepschauffeur. En daar waren lange dagen, weken van huis of een karig salaris ook niet altijd de reden toe...
  20. 19 points
    Freddy

    10 jaar chauffeursforum

    Vandaag 09-11-2014 is het dan zover, het chauffeursforum bestaat 10 jaar. En wat voor 10 jaren hebben we gehad. Van alles is hier al wel eens de revue gepasseerd, velen hadden niet gedacht dat het cf zo'n succes zou worden. 10 jaar geleden als werkloos jonge (ahum) gozer zat ik thuis met mn net behaalde rijbewijzen en chauffeursdiploma en dacht ? EN NU ? Werk krijgen was niet zo simpel en na een hele waslijst aan bedrijven rond gaan dacht ik : Als ik het werk niet kan vinden, dan moet het werk mij maar zien te vinden. En het chauffeursforum was geboren. Ik had toen een zeeaquariumsite (zeeaquaria.nl) en ben van daaruit een subsite aangemaakt die klonk als : zeeaquaria.nl/chauffeursforum .. Uiteraard toen gedaan waar we nu boetes voor uitdelen , en dat is SPAMMEN op sites waar veel chauffeurs komen.. en het duurde dan ook niet lang of de eerste leden meldden zich al aan en het begon vorm te krijgen. Nadat het best wel goed begin te lopen moest er een eigen domeinnaam komen en de keuze was ook niet zo moeilijk.. www.chauffeursforum.nl en www.chauffeursforum.be moesten de kar gaan trekken en het zag er op 12 maart 2005 dus zo uit : Het ledenaantal mocht er toen ook al zijn : Dat allemaal in zeer korte tijd. De groei zat er goed in en het forum ging eigenlijk best wel lekker.. Ik was toen al door een forumeigenaar van een zeer groot forum gewaarschuwd dat naarmate het leden aantal groeit ook het aantal meningen zal groeien.. En dat deze meningen zouden gaan botsen zou ook een vaststaand feit zijn. Dit is uiteindelijk op het CF niet anders geweest. Als beheer hebben we al een paar keer ingegrepen en berichten verwijderd, dit werd natuurlijk niet door iedereen gewaardeerd, maar in de loop der tijd ben ik me goed gaan realiseren dat je het nooit iedereen naar de zin kan maken en zij we daarin dus behoorlijk harder geworden. Berichten verwijderen en bannen ging ons helaas steeds beter af en dat doen we als het moet ook nu nog steeds zonder enige vorm van moeite.Het wordt nooit in dank afgenomen en ook dat is altijd de schuld van het beheer of de admins.. :D . Maar het moet nu eenmaal gebeuren.. Het is niet anders. Ondanks alles is het toch een zeer informatief en zeer goed bezocht forum geworden in de 10 jaar dat we bestaan. Het is jammer dat sommige leden zijn afgehaakt om wat voor reden dan ook, maar de aanwas van nieuwe leden gaat gestaag door. Wij zullen ervoor gaan om gewoon de volgende 10 jaar ons weer in te zetten voor het forum. Onze dank gaat dan ook uit naar ALLE admins die we hebben en gehad hebben, zonder hun was dit waarschijnlijk nooit geworden tot wat het is. Ook al zijn sommigen niet meer aanwezig.. Toch bedankt voor de inzet De admins in de loop der jaren (mocht ik iemand vergeten zijn.. Sorry..) Marcel, Koos, Rufus, Taunus, Jilleroo, Alex, Belinda, Sjoeke, Midweek, Bonny, Hallowed, Schots en Scheef, Marnix, Teddybeer, Marotrans, Knoalster, Wilbert, ............En meer weet ik zo even niet..) De afelopen 10 jaar hebben Wilbert en ik best wel veel geleerd over hard en software.. We zijn begonnen met een hostingpakketje voor 1 euro per maand.. Dit is later overgegaan in een dedicated server (huurserver) ergens in Duitsland .. Na veel geklier door de toenmalige provider zou het forum toen ineens stoppen te bestaan omdat hij voor een jaar vooruit betaald wou hebben.. Dat was toch ff 600 euro.. SLIK... De leden hebben toen een inzameling gedaan en verdomd, dat was de stap die nodig was om het voortbestaan van het chauffeursforum te kunnen garanderen. Wij hebben toen een server gekocht en die moest in een datacenter komen.. PFFFFFF.. Dat viel niet mee.. Dat plaatsen was een eitje, maar het leren omgaan met serversoftware was ff slikken...Inmiddels zijn we met de 2e server bezig en daar hebben we een VPS met linux op lopen. Daar draait apache (nee, niet die indiaan) op met mysqld en Wilbert schept er genoegen in om die zo te hooi en te gras te updaten opdat we wel up to date blijven. Ook hebben we ons moeten verdedigen tegen mensen die zich weer eens beledigt voelden door jullie.. .. De 1 wou geld omdat er een foto zou staan, de ander wou geld omdat zijn naam werd genoemd, weer anderen wilden ons voor de rechter slepen en alles wat er bij hoort...Dit heeft ons doen besluiten om dan maar een abonnement te nemen bij 1 van de bekendste advocatenkantoren aangaande internet recht.. En wel ICT-Recht van Arnoud Engelfriet en co. Oke, het kost wat, maar dan hebbie ook wat.. .. Als er nu een brief o.i.d komt, dan sturen we die door en voilla we horen er niks meer van.. Al met al dus een hele onderneming om het forum online te houden. Gelukkig hebben wij sponsors achter ons staan waarvan wij alles kunnen betalen. En daar gaat dan ook zeer zeker onze dank naar uit. Uiteraard worden we er geen miljonair van (al gelooft niet iedereen dat ), maar we kunnen er in elk geval het voortbestaan van het forum de komende tijd wel van bekostigen. Dan rest me nog 1 ding en dat is IEDEREEN bedanken die de afgelopen 10 jaar op wat voor manier dan ook heeft bijgedragen aan het forum.. Leden, gasten, sponsoren, admins en iedereen die we vergeten zijn.. HULDE.. Op naar de volgende 10 jaar. --== Freddy ==--
  21. 19 points
    rubberduck

    de week van rubberduck

    Morgen is de laatste week van mijn vakantie, dan eindelijk weekend. doodvermoeiend dat vakantie vieren. een tijd geleden heb ik mijn lzv rijbewis dus gehaald zoals velen hier weten. Zal even het een en ander uit de doeken doen. Vorig jaar september kregen wij bij Basis transport te horen dat de toko op de fles ging. Dat was op een woensdag, dus het was over... nee we moesten nog twee dagen door rijden van de curator. Donderdag ben ik vertrokken naar het buitenland en vrijdag kreeg ik telefoon dat ik me moest melden vrijdagavond 19:00 uur op de zaak. Ja leuk maar dat ga ik niet halen, de reden was er is een overnamekandidaat. Zulke belangrijke dingen, en ik was de enige die er niet bij was. Iedereen wist wat er ging gebeuren behalve ik, want ik was onderweg naar Nederland aan het rijden. Laat in de avond rond 10 uur was ik op de zaak en moest gelijk in gesprek met de directeur van v.d. Linden transport. Hij wilde dat ik mee over ging. Dus dat werd Maandag gewoon weer rijden, ik zou in dienst komen voor een uitzendbureau (logistic force) en vast bij FLOW rijden. Flow was een tak van v.d. Linden dat was opgezet en dat dus meubeltransport ging doen. Alle rotte appels, van de 15 chauffeurs gingen er 7 mee, werden er uit gegooid. (zo noemden ze dat ) Keihard, maar zo werkt het. Gelukkig hebben alle chauffeurs die zijn buitengezet weer werk gevonden. Auto's werden overgespoten en we hadden nog werk, maar ja wel in dienst van het uitzendbureau, dus eigenlijk kon het zo elke vrijdag afgelopen zijn. echt druk was het nog niet, maar regelmatig reden we ook voor v.d. Linden zelf, maar ja... ik was inmiddels al klaar met het buitenland, had het na 17 jaar wel gezien. Alle ritten naar Oostenrijk kwamen te vervallen, Zwitserland kwamen we nog wel, maar dat was 1x in de maand, dus het ging niet verder dan de ruhr. Waar waren de ritten van Zuid Frankrijk gebleven? die werden uitgeschaterd. Inmiddels ging de Rooij uit Waalwijk ook failliet, v.d. linden nam de meubeltak daar ook over, we kregen er zomaar werk bij. Maar dat waren merendeels binnenlandse ritten, hee maar dat was lekker...er kwam een periode dat ik dagritten had, en elke avond thuis was. voor mijn gezin vrienden en minnaressen veranderde er dus ook van alles, en die vonden dat heerlijk. nadat er rond de kerst het één en ander was gebeurt in de privesituatie waardoor ik toch aardig van de kaart ben geraakt, was dit heerlijk die dagritten. Mijn gezin had mij nodig en ik was elke dag thuis, het was perfect. Maar goed, werken is leuk, maar zo af en toe wil je ook wel eens een keer vroeg thuis zijn, dus maar een verlofbrief ingevuld dat ik vrijdag rond een uur of 3 in de middag thuis wilde zijn, vrouwlief en ik hadden ons een weekendje weg getrakteerd. Wat schetst mijn verbazing, kreeg gewoon een rit met 25 adressen. Oh dat lukt je wel werd er gezegd, de planner waar je altijd voor klaar stond 5 jaar lang naait je nu even een oor aan. nou dat hebben ze geweten, stond om 5 uur middags nog in Harderwijk en ben met nog een kwart auto naar de zaak gereden, ja zo ben ik dan ook wel weer. een paar week later viel mij op dat ik op vrijdag altijd de dikste ritten had, terwijl iedereen in de middag om 4 uur de schijf eruit trok deed ik dat 's avonds pas om 9 uur. en 1x is niet erg, maar het was elke vrijdag raak, en steeds vaker stond je bij een klant met manco's of schades, op de loods hadden ze een blik polen opengetrokken en die kwakten alles er zo in en de chauffeur kon het oplossen. Was er klaar mee, om de haverklap klopte er weer iets niet en heel vaak wilde je om 5 uur 's morgens vertrekken, lagen de papieren nog in de loods. en daar hadden we geen sleutel van dus dan kon je de planning weer uit het nest bellen om te komen opendoen. ondertussen kregen we een contract bij v.d. linden, maar ja, was er al klaar mee, zo af en toe mocht ik tussendoor bij v.d. linden met de kooi aap op pad, dat was leuk, maar ja dat werk was er niet dagelijks. Nu ben ik niet achterlijk en zag steeds meer lzv's rijden, dat is de toekomst. Dus maar even bij mijn vrienden van logistic force gaan babbelen. daar dus de lzv papieren gehaald op eigen kosten hoor. bij v.d. linden heb ik ze op de hoogte gebracht waar ik mee bezig was en waarom, als ik mijn papieren heb dan ben ik vertrokken hier. Ik behaalde het rijbewijs...een paar dagen later werd ik benaderd door zandbergen of ik even wilde komen babbelen. Ik kon daar beginnen op de lzv, dus ontslag ingediend bij v.d. linden, een compliment voor dit bedrijf hoor. Kreeg alle medewerking. De allerlaatste dag dat ik bij v.d. linden in dienst was reed ik bij FLOW, 's morgens al 2 uur later vertrokken omdat de papieren weer eens in het magazijn lagen. Maar goed het was de laatste dag, en het waren maar 4 adressen. 1e adres eruit gegooid en op naar de 2e, dat was in Doetinchem, maar er zaten geen papieren bij, en in de truck stond geen lading voor Doetinchem. nou gebeurde het wel vaker dat er papieren niet bijzaten omdat er iets gecanceld was, dus dan maar door naar de 3e en de 4e klant, auto helemaal leeg maar er stond nog 1 pakket in voor Arnhem. Maar ja, daar had ik geen papieren van, ondertussen belde de planner, of ik al in Doetinchem was geweest, nee want ik heb geen papieren en spullen in de auto. DAT MOET!!!! een vloek hier en een vloek daar. luister vriend ik heb geen papieren, liggen die toevallig nog in de loods of zo? en ik heb 1 pakket voor Arnhem, is die soms verkeerd geladen? DAT PAKKET IS VOOR DOETINCHEM!!!! EN NEE HIER LIGGEN GEEN PAPIEREN!!!! hee vriend rustig he, er staat Arnhem op. Weet dat ik op dat moment in Venray stond. Ok ik rij naar Doetinchem het is nu 4 uur 's middags dus dat wordt heel laat terug op de zaak, oh en als ik het dan niet red met mijn rij uren, dan moet ik overnachten, alleen vandaag is mijn laatste dag in dienst, hoe gaan we dat oplossen. Het volgende werd mij gezegd, daar heb ik geen boodschap aan, rijden jij. lang verhaal nog langer, ik kende het adres dus reed er heen, kom ik daar aan, zegt die man...dat is voor Arnhem ons ander filiaal, maar weet je wat gooi het er hier maar uit dan nemen wijzelf het morgen wel mee. Dus op naar de zaak, op de zaak was niemand meer natuurlijk, kon nog geen fatsoenlijk afscheid nemen van mijn collega's, dus maandagochtend heel vroeg naar de zaak om de collega's dag te zeggen, kon ik gelijk de spullen inleveren zoals sleutels en ander spul. Ik dacht, ik ben niet meer in dienst nu...dus over vrijdag zal ik het maar niet meer hebben met de planner, komt er een loodsmederwerker aan, uhh waarom liggen er papieren van Doetinchem in de loods????? ik zag de planner wit wegtrekken, nog geen sorry kon er naar mij af. Ik juichte van binnen dat ik op het juiste moment ontslag had genomen. De volgende dag ben ik begonnen bij Zandbergen voor de Coca Cola, ik was aangenomen als lzv chauffeur, dus eerst 2 dagen mee op de lzv, na ingewerkt te zijn mocht ik op pad...met een trekker oplegger, ja lzv zit er binnenkort nog niet in, ja duh...wtf krijgen we nou, ik investeer in mezelf maar schiet er geen ruk mee op. Diezelfde week wordt ik door meerdere transportbedrijven benaderd voor lzv, iets met netwerken heet dat. Cornelissen transport uit Nijmegen zocht er ook 1, deden mij een bod wat ik niet kon weigeren. dus maar weer ontslag ingediend bij zandbergen na 2 week, of ik nog een week langer kon doorwerken, tuurlijk joh, geen probleem. na die week had ikzelf dus vakantie gepland, dus bij zandbergen vertrokken en over 3 week bij Cornelissen beginnen, dat houdt in 3 week geen inkomen, geen probleem, hoef ik ook niemand dank je wel te zeggen. Al wel in de vakantie een dag mee op pad geweest met een chauffeur van Cornelissen, dat beviel goed. vaste routes, vaste adressen, en met een lzv, precies wat ik zoek, en je kunt nog aardig wat uurtjes maken als je wilt. A.s. Maandag gaan we beginnen, morgen even werkkleding halen en dat soort zaken. Mijn standplaats wordt Tilburg en het wordt dus voor de Appie rijden. Dat is dus wat er het afgelopen jaar is gebeurd. Heb er zin in. Velen vroegen wat er nu was gebeurd waarom ik de ene dag nog daar reed en de andere dag daar. dit is het verhaal
  22. 18 points
    Leeuw

    Leeuw's belevenissen

    Beste allemaal, Na veel onzin ook eens wat meer diepgang, maar ik zal er geen gewoonte van maken, beloofd! Zoals ook bij anderen was ook mijn vader chauffeur (nu gepensioneerd) en als het maar enigszins kon ging ik natuurlijk mee. Mijn eerste kilometers in een vrachtwagen zullen in de 23 van Nijdam zijn geweest, waar mijn vader medio jaren ’70 mee reed, meestal voor NTS: [/size] Heel lang heeft mijn vader voor Bettman in Hengelo gereden, de plaats waar mijn ouders vandaan komen. Uit de tijd van de MAN’s (ca 1978) kan ik me helaas niets meer herinneren, de reclame op de zeilen was wel typisch voor die tijd. Heel wat anders dan de MAN’s waarmee ik nu rijd! Zo jong was ik blijkbaar al MAN-fan... Van de Daf’s kan ik me wel veel herinneren: Met deze combi’s werd wel eens aluminium van Rotterdam naar Hamburg gereden, naast de bekende stapels broodjes ook wel eens 6 tons blokken. Vier blokken moesten er mee, twee op de motorwagen was teveel, dus moesten er maar drie in de aanhanger. 18 ton op een tweeassige aanhanger was wel een beetje veel van het goede, klapbanden waren in de zomer geen zeldzaamheid... De meuk van het werk was stukgoed, maar ook volle vrachten waar altijd nog wel een beetje stukgoed bijgeladen kon worden. Dat was heel gewoon, evenals het over- en bijladen op zaterdag “aan de zaak”. Daarbij waren mijn broertje (meestal) en ik (atijd) van de partij. Niet dat we écht nuttig waren, maar het klimmen en klauteren in de auto’s en het slepen met steek- en handwagens was fantastisch! Rotterdam – Hamburg was de meest gereden route en er zijn -geloof ik- ook maar weinig plekken in die havens van beide steden waar ik nog nooit geweest ben. De Freihafen in Hamburg was bijzonder, je ging daar door de douane en hekken heen, best wel spannend. Ook de Speicherstadt in Hamburg vond ik interessant, waar zakken koffie- of cacaobonen omhoog werden getakeld en door een luik in de gevel in het pakhuis verdwenen. Waar zie je dat tegenwoordig nog? Aan onderstaande Daf, de BL-85-YJ kan ik me nog heel goed herinneren. Met deze trekker heb ik mijn eerste meters gereden. Stukje vooruit of achteruit, achteraf gezien stelt het niets voor maar toen was het he-le-maal geweldig! Aan een rit naar de rand van de Harz herinner ik me nog goed, losadres was in Bornem bij een groot bedrijf wat ketels bouwt en repareert. Hier moesten walzen gelost worden, dus het dak openmaken. Daar kon ik niet veel bij betekenen maar er reed net een treintje het station binnen dus ging ik daar maar even kijken. Het rangeerlocje had een paar onderstellen van ketelwagens bij zich maar had nu eerst een gedwongen pauze, omdat het seinhuis pas later weer bezet zou zijn... De machinist nodigde me uit op het locje en ik mocht er zelfs zelf mee rijden! Stuk achteruit (tot de seinen) en een stuk vooruit (voor de overweg stoppen): geweldig! Na een tijdje kwam mijn vader ook maar eens kijken wat dat heen-en-weer te betekenen had en waar ik was gebleven. Op de achtergrond is trouwens de trailer te zien met het zeil een stuk naar voren geschoven. Zo'n locje heb ik nu natuurlijk ook in model en van Lion-Toys is er ooit een model van een Bettman Daf 2800 uitgebracht, waarvan ik er gelukkig ook één heb! Groetjes, Bart
  23. 18 points
    didi notknown

    'Didi's Vluchtstrook'

    . Zacht en hard. Zo om de twee weken op zondag staat er een klein jongetje van 7 al vroeg aan mijn deur. Of we vandaag weer gaan? Als ik ja zeg glunderen zijn ogen van plezier. Voor we gaan strijk ik eerst de kleding die hij draagt, want dat wordt thuis niet gedaan. Zo kan ik ook zijn rug en benen controleren op blauwe plekken want hij zegt thuis soms slaag te krijgen. Of dat waar is weet ik niet, maar ik hou het in de gaten. Dit zachte kind leeft in een harde wereld. De wereld van migratie. Zijn Poolse ouders kwamen naar hier om een beter leven te kunnen hebben. Het betere leven voor Jakub houdt in dat hij heen en weer geslingerd wordt tussen school, de opvang en thuis. Thuis waar altijd één ouder aan het werk is. 's Morgens ziet hij zijn vader even en 's avonds zijn moeder. Zijn ouders spreken na zes jaar amper Nederlands dus is kleine Jakub hele dagen alles in zijn kleine hoofdje aan het vertalen. Dat is een fikse opdracht voor een kind. Daarom is hij graag bij mij. Hier gaat alles in één taal, hier krijgt hij aandacht en hier wordt met hem gespeeld en naar hem geluisterd. En hier maak ik uitstapjes met hem. Naar de speeltuin. Naar het bos. Naar een braderie. En soms op zondag naar Antwerpen want wij houden van die stad. Nu beleeft een kind een mooie stad zoals Antwerpen heel anders dan een volwassene. Ik kijk mijn ogen uit naar het prachtige Centraal Station en alle mooie oude gebouwen van deze stad. Jakub vond de eerste keer het meest indrukwekkende de soldaten op het station, want hij had nog nooit een ECHTE soldaat gezien. De tweede keer dat we er kwamen had hij een fotokopie van een soldaat bij zich en vroeg aan de para's of hij een handtekening mocht. Dat mocht hij en ik heb een kind nog nooit zo gelukkig gezien. De weken erna werd onze handtekeningenjacht steeds uitgebreider. Ik maakte een boekje voor hem met daarin wat uitgeprinte foto's van soldaten. Hij zit hier elke week tekeningetjes in te kleuren die elke soldaat krijgt als bedankje. Daarop staat te lezen dat hij ze bedankt voor de handtekening en de bescherming die deze mensen ons bieden. Want dat heb ik hem uit moeten leggen. Dat deze soldaten er niet zijn voor de terroristen, maar voor onze veiligheid. Dat die daar elke zondag staan in de kou en soms hitte, terwijl die ook liever op deze dag thuis zouden zijn bij hun familie en kinderen. Ze komen daar niet om oorlog te voeren maar om ons een veilige stad te bieden waar wij ons kunnen vermaken. Elke zondag opnieuw. Afgelopen zondag is zijn liefde voor mannen in uniform met een geweer, uitgebreid met de politie. Die stonden er namelijk ook. Ook met een geweer dus vond Jakub dat die mannen ook wel een bedankje mochten krijgen. Toen hij zijn handtekeningen had gekregen en zijn tekeningetjes als bedankje had gegeven wilden we weer doorlopen. Maar één agent riep ons terug. Of wij een foto wilden met Jakub en hun samen. Nu heb ik nog een ouderwetse telefoon waar je alleen een berichtje mee kunt zenden en kunt bellen dus een foto maken zat er niet in. Awel, zegt die aardige meneer, maak dan met mijn telefoon een foto, geef je email en dan zend ik hem wel door. Zo gezegd, zo gedaan. Jakub zo trots als een pauw op de foto met mannen met geweren! Als ik op maandag mijn mailbox open vind ik daar een prachtige brief met de foto. In de brief staat te lezen dat de foto op het prikbord hangt in het hoofdkantoor met zijn getekende cadeautje erbij. Dat Jakub hem en zijn collega een mooie dag heeft bezorgd en dat andere collega's het ook waardeerden dat wij ze bedanken voor hun dagelijks werk. De foto en brief printte ik uit en deed ik in een grote lijst. Jakub is er geweldig blij mee. Zijn boekje telt nu al veel handtekeningen. Allemaal gezet door stoere mensen in uniform en met een wapen bij zich. Elke mens die in zijn boekje schreef heeft maanden of jaren training gehad om ons te kunnen beschermen. Bescherming die wij nodig hebben nu terrorisme bestaat. De harde werkelijkheid. Maar hoe hard deze wereld ook geworden is, op sommige dagen is hij weer zacht. Want dan loopt er een klein ventje door Antwerpen met zijn boekje met de vraag om een handtekening. Hoe groot de militair ook is, hoe stoer de agent; ze smelten allemaal als Jakub zijn cadeautje geeft. Want een beetje waardering maakt alles mooi en zacht... .
  24. 18 points
    Dokus

    wist je dat

    ...........ik gisteren te horen kreeg dat mijn tijdelijke contract niet wordt verlengd. Het wordt omgezet naar een vast contract. :D
  25. 18 points
    shompie

    Zomaar een week (de belevenissen van Shompie)

    Ik heb een kennis, die zette van de week op facebook dat hij van de dokter de hele week niet mocht werken. Dus ik stuur hem een berichtje, kan ik je uit de brand helpen.... Ja Graag. Wat hij er alleen niet bijgezegd ha was dat zijn maatje met wie hij normaal rijd in Finland zat omdat die daar ging trouwen en dat zijn plek op de auto al ingenomen was door een andere opstapper, een Pool.... Ja een Pool. En daar moest ik mee weg. Ik zette snel de computer aan en las snel wat postings op het forum over mijn Oost-Europese opstapper. Ze vallen dronken uit de auto, ze weten niet hoe ze een auto moeten lossen en kunnen niet vooruit rijden laat staan achteruit. Dit heb ik weer.... Ik nog een keer gebeld, gaat dit wel goed komen???? Als ik alle verhalen lees komen we niet zo ver.... Ik moest me niet druk maken, het zou allemaal in orde komen. Hij reed er wel vaker zeiden ze.... Ik was om 15.00 uur op de veiling in Rijnsburg waar Arthur (zo heette hij) al begonnen was met laden. Ik liep het dock op en liep naar de achterkant van de trailer en verwachte een in joggingbroek gehulde ongeschoren en uiteraard ongeschoolde man aan te treffen (al deze info had ik van het forum gehaald) Maar wat bleek, er stond een gewone man met een spijkerbroek, een duur merk gymschoenen en dito trui die nog niet eens knap aan trek. Lachend schudde hij mij de hand en stelde zich voor. Hij sprak goed Nederlands met een Oost-Europees accent, dat dan weer wel. Ik hielp hem laden en in een mum van tijd hadden we deze klant er in zitten. Ik gooide mijn spullen in de auto en vol verbazing keek ik om me heen, een bijna nieuwe auto met echt alles er op en er aan. Deze man moest wel heel goedkoop zijn anders kon dat niet uit. Na nog 2 klanten geladen te hebben reden we naar het Westland waar we compleet moesten lossen en weer op volgorde zouden laden. Arthur werkte al een tijd in Nederland en was net als ik zzp er. Het was mij ook al opgevallen dat hij met zowel voor als achteruit rijden absoluut geen problemen had en uit de koelkast haalde hij geen fles vodka maar een blikje cola. Alles waar ik bang voor was want dat had ik allemaal gelezen bleek niet waar te zijn. Hij begon met rijden, de eerste klant was bij Compiègne en die was er vlot uit, daar wisselde we ook. Ik had heerlijk geslapen dit in tegenstelling tot vorige week met die Hollandse top chauffeur. De tweede was bij Laval, ook die was er vlot uit en om 06.00 uur reden we de snelweg weer op richting Rennes waar we rond 07.00 uur moesten staan. Toen we Rennes gelost hadden moesten we richting Brest, weer kroop ik lekker relaxt achter de stoelen nadat ik uiteraard wel weer ff koffie voor hem gezet had. Als laatste hadden wij een klantje opzij van st Pol de Leon waar we ook retour moesten laden. Hier moesten we de auto voor het dock zetten zodat de klant hem kon laden. We smeerden een broodje en kropen daarna even lekker op bed. Ik lag op het bovenste bed wat ik toch een beter bed vind dan die onderste pijnbank. Scania heeft dat nog steeds niet op orde helaas. Rond 18.00 ging ik mijn bed uit en stapelde ik het fust wat we nog hadden even achter de pallets met bloemkolen en toen ik daarmee klaar was liep ik naar de douche. Ik was hier vroeger veel geweest om te laden en toen liep er een Nederlander die er nu nog steeds liep. Mij herkende hij niet maar hij kon nog wel de auto waar ik toen mee reed. Rond 19.00 uur liep ik samen met Arthur, die ook net onder de douche vandaan kwam ( weer zo'n vooroordeel) naar het dorp om wat te eten . Helaas waren de restaurantjes die ze ons uitgelegd hadden beide dicht. Er was er wel een open maar dat zag er prijzig uit.... Arthur pakte de klink en liep naar binnen, ik heb honger en ikk moet eten zei hij en dat maakte niet uit wat dat zou kosten.... We hebben heerlijk gegeten en een heerlijk toetje gehad Om kwart voor 9 gingen we rijden, Arthur begon dus ik ging na de koffie weer liggen. We hadden 4 aderesjes Barendrecht geladen. Om 08.30 reden we Barendrecht in en om 10.00 uur waren we leeg. Een mooi en overzichtelijk dashboard. Ik ben zelf nooit een Scania man geweest. Maar de zit achter het stuur en het overzicht is perfect. De motor van deze auto was super soepel en loei sterk. Ook de automaat in combinatie met de motor en retarder was perfect. Nadeel blijft het bokken van de auto en het bed, na de 3 serie heeft Scania nooit meer een knap bed weten te maken. Morgen ga ik met een nieuwe Volvo weg, hoe wat en waarheen weet ik niet en hoor ik morgen pas. Mijn jongste gaat mee en kan niet wachten. Die gaat het liefst vanavond al. Ik steek nu natuurlijk de draak met onze Oost-Europese collega's. Maar stel nu dat ik als buitenstaander op dit forum kom en je heb verder niets met transport en je leest de verhalen van sommige hier hoe onze goedkope collega's hun werk doen, dan durf je (geheel onterecht) de straat niet meer op. Deze Poolse chauffeur kan een voorbeeld zijn voor veel Nederlandse chauffeurs. Dat bleek ook wel uit zijn klantenbestand. Daar zaten veel bedrijven tussen die met het "dikke" spul rijden. Ook heb ik het met hem even over tarieven gehad, hij was ook zelfstandig. Hij vroeg net zo veel als ik per uur en bij een aantal klanten had hij nog meer. En altijd werk en nooit thuis zitten.... Zo kan het dus ook.


×